 |
Even een inhaalslag van een paar weken wegens mijn blessure. |
Stress
De stress is al veel te lang veel te hoog. Chronische stress levert onder andere een buikje op, nou zeg maar gerust een buik! Wist je dat stresshormonen de opslag van vet rond je organen stimuleert? Stress is in ieder geval niet gezond en doet rare dingen met je lijf en je geest.
De term emotie-eten is daar ook van toepassing. Je hebt natuurlijk altijd de keuze om in plaats van naar die grote M naar de groenteboer te rijden voor een heerlijke salade, maar waarom krijg ik daar nou toch geen grip op?
Ik heb het aan de expert gevraagd. Zijn antwoord was: 'eerst het stress level naar beneden brengen, dan is bewuster en dus gezonder eten veel makkelijker'. En toch is het moeilijker dan je denkt. Dat betekent niet die eeuwige strijd met eten en diëten aangaan, maar met de stress.
Ik ga er maar eens goed voor zitten. Waar word ik nu rustiger van. Ehm… een boek lezen, meditatie, rustige muziek, kopje thee, met de hond wandelen. Helaas hebben we op dit moment geen hond, nee andere gedachten…
Ik neem me voor om morgen te beginnen met een ochtendritueel wat ontstressend werkt. Een ademhalingsoefening, wat yoga-achtige oefeningen, beetje in mijn dagboek schrijven. Dan rustig douchen en gaan ontbijten. Dat helpt. Nu het ochtendritueel nog volhouden.
Daar mag ik mijn D-spier wel voor trainen, met de D van discipline.
Blessure
En toen kreeg ik een blessure. Wat in het begin een onschuldige spierpijn leek, bleek na een aantal weken fysio niet over te gaan.
De orthopeed concludeerde 'frozen shoulder', maar wel met voldoende beweging. Oordeel: 'kan wel 1 a 1,5 jaar duren en er is geen behandeling voor.
Tja daar zat ik dan. Hoe ga ik dan werken en schrijven voornamelijk met laptop? 'Bewegen binnen uw comfortzone, maar niet in een draagdoek gaan hoor mevrouw', zei de orthopeed ook nog. Tja, comfortzone, een broek ophijsen deed al zeer. Mag dat dan niet,
best grappig zo’n uitspraak.
En dan ben je ineens bezig met beter worden in plaats van met afvallen. Waar ik vooral moeite mee had is om niet op de bank te gaan zitten 'sippen' en vooral veel troosteten, want dan was mijn plan om gezondere keuzes te maken weer helemaal in de prullenbak beland. Dus af en toe toelaten wat ik blijkbaar 'nodig' had om mentaal beter te worden en daarna weer de draad oppakken van gezondere keuzes.
Vooral mijn immuniteit verhogen om deze blessure te laten genezen en mijn stress level te laten zakken was het devies. Ik ben begonnen met superfoods als toevoeging aan mijn normale eten. Een sapje met veel oxidanten, een groen drankje wat ontzurend werkt.
Daarnaast hoogwaardige supplementen die mijn natuurgeneeskundige mij had geadviseerd. Dan kom ik er wel weer bovenop.
En zie hier, 5 maanden verder gaat het al een stuk beter. Die orthopeed ziet mijn niet meer terug, dat is zeker.
Ritme
Mijn ritme was compleet veranderd. Van een vrouw met een bedrijf en een werkweek van 30 à 50 uur, afhankelijk van de opdrachten, zat ik hele dagen thuis op de bank. In het begin kon ik weinig en heb ik op Netflix alle series 'van binnen en van buiten' bekeken. Dat ging al vrij snel vervelen omdat ik niet echt een tv-kijker ben. Ik ben meer van de actie zeg maar.
Een boek lees ik graag, maar zelfs dat lukte niet erg lang. Pff wat irritant. En te bedenken dat geduld niet is ingebouwd bij mij. Dat zeg ik tenminste altijd tegen mensen om me heen.
Gelukkig had ik wat afleiding in de kleinkinderen die regelmatig kwamen. Heerlijk die tijd die ik met ze door kon brengen, daar kon ik oprecht van genieten. Dat zette me meteen aan het denken over mijn huidige stressvolle leven.
Ik heb er niet meteen consequenties aan verbonden, maar wel me verwonderd over het feit dat dit ook een manier van leven kan zijn. Gewoon genieten van kleinkinderen en wat het leven brengt iedere dag. Met die kinderen heb je meteen ook weer een ritme, want zo werkt dat nu eenmaal op die leeftijd van 3 en 6. En daarmee kwam ook weer mijn ritme terug in mijn leven en was het bankhangen en zinloos tv kijken verleden tijd.
Herstel en kiezen
Verder met herstellen. Het lukt weer een beetje om huishoudelijke taken te doen. Daarna ben ik erg moe, mijn conditie is ook drie keer niks (geworden). En we zijn bezig met de tuin, dan kan ik ook wel een beetje spitten en snoeien, dacht ik. Dat was nog een beetje teveel van het goede dacht mijn schouder en kwam in opstand.
Ok, rustig opbouwen dus. Het vertrouwen in mijn lijf komt weer een beetje terug. Ik ben eens na gaan denken over hoe en wanneer ik eigenlijk aan deze blessure kwam eind december. Was het nu het vele sjouwen? Of was het toch de stress vanwege een dramatische afloop van een grote order? Of een goede combinatie van beide?
Dat laatste waarschijnlijk. Met een flinke dosis overwerktheid die er al een tijdje zat. Enniewee… mijn lijf zei heel duidelijk: tot hier en niet verder, nu RUST! Ik had maar gewoon te luisteren en er naar te handelen. Nu had ik wel de tijd om eens flink met mijn voedingsonderzoek bezig te zijn. Ik heb op internet gespit en vond daar van alles. Nu nog kiezen, ook niet mijn beste eigenschap.
