 |
Trip naar het zuiden. Van Afrika. Zuid-Afrika dus, voor de goede verstaander. Of de oplettende lezer in dit geval. |
De Schipholtaxi is voor 07:00 uur besteld. Je kunt maar beter op save gaan, nietwaar? De avond ervoor wordt door het dienstdoende taxibedrijf telefonisch doorgegeven dat het een minuutje of 10 à 15 later wordt.
Dag van vertrek: 07:15 geen taxi te bespeuren; het wordt 07:20 uur en 07:25 uur. Al dat er komt: het lijkt niet op een taxi.
De onheilspellende gevoelens nemen langzaam maar zeker de overhand.
En dus per telefoon uitleg gevraagd bij het taxibedrijf. Via de centrale ziet men via het routesysteem dat de taxi zich in onze straat bevindt. Maar waar dan?
'Oh, de chauffeur meldt dat hij niet verder kan: de weg is gestremd door een vrachtwagen die wordt gelost. Bij een bouwplaats,
geloof ik', zo laat de centralist weten.
Wij besluiten dan maar zelfinitiatief te tonen, pakken de handbagage, zetten de koffers op de ‘rijstand’ en leggen de afstand tussen woonhuis en gestremde taxi te voet af.
Als we daar ongeveer 1 minuut later arriveren, is de logische vraag aan de chauffeur: 'Waarom heeft U niet even gebeld, U heeft toch wel een mobiele telefoon onder handbereik'?
'Ja, dat had ik inderdaad beter kunnen doen, helemaal niet aan gedacht', aldus het opvallende antwoord van het Dombootje. 'Maar er is hier geen straatnaambordje te bekennen, daardoor raakte ik even in de war'.
Als ik hem vervolgens wijs op de zich vlak achter zijn auto geposteerde lantaarnpaal waaraan een bordje met de straatnaam is bevestigd, zegt hij: 'Ja, maar weet je wel hoe donker het hier is'?
Ik (denk): De bedoelde lantaarnpaal brandt toch écht. De daartoe aangebrachte lamp, wel te verstaan. Wát een licht, die man!
Of beter: wát een lui paard. Als in luipaard.
Zo’n prachtig Afrikaans dier dat heel graag en lang slaapt, aldus schiet door mijn bozige hoofd. Dat heeft wel tot gevolg dat ik ter plekke langzaam maar zeker in Afrikaanse sferen beland.