 |
Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik in mijn leven al 25 keer verhuisd ben. |
Dit wordt de 26ste keer. Ik kom niet vaak mensen tegen die vaker verhuisd zijn. Hoe is dat nu zo gekomen…
Amsterdam
Daar stond 53 jaar geleden mijn wiegje. Na ruim een jaar was daar mijn eerste verhuizing naar Brabant. Mijn hele jeugd heb ik daar doorgebracht op diverse plaatsen. Die nomadenfamilie van mij bleef niet langer dan een paar jaar op dezelfde plaats. Zou ik het van hen geërfd hebben, dat zwerversbloed?
Cultuurshock
Van de cultuurshock die dit met name voor mijn moeder was, kreeg ik niet veel mee, behalve dat ze nooit echt gelukkig leek. Dat was voor mij dagelijkse realiteit.
Ik wist niet beter. We hadden leuke buren en ik het talent om makkelijk contact te maken. Het netwerken zat er al heel jong in,
maar daarover in een ander blog meer.
Scholen
Wanneer je steeds verhuist, zoals ik, krijg je nergens wortels of voet aan de grond. Op latere leeftijd kwam ik erachter dat dat toch wel eens lastig was. Het gevoel dat je nergens bij hoort is daaruit geboren. Dan ga je dat weer overcompenseren en heb je een ander probleem.
Het leren ging mij makkelijk af en ik was dan ook haantje de voorste. Daarmee maakte ik me wel geliefd bij de leraren, maar niet bij de kinderen in de klas. Dat maakte het nog lastiger om vriendschappen te sluiten. En voor je het wist, verhuisden we alweer.
Gezin
De man van mijn dromen kwam voorbij toen ik bij mijn eerste baantje werkte. Hij en ik verhuisden samen nog een paar keer. Er kwamen twee zonen. Daarna kreeg hij een baan aangeboden in het Noorden van het land.
Daar gingen we weer! Nu met zijn vieren. Een heel nieuw leven opbouwen in een totaal andere omgeving, zonder de steun van vrienden of familie. Wat kun je je alleen voelen tussen veel mensen.
Emigreren
Kleine jongens worden groot en verlaten het ouderlijk nest. Gelukkig heb ik hen kunnen bieden wat ik zelf heb gemist, de basisveiligheid en een bodem.
We keken al eerder een stukje over de grens. Nu hebben we de knoop doorgehakt en gaan dit jaar emigreren. Veel enger dan van Zuid naar Noord Nederland kan het niet worden.
De rust en ruimte is waar we al jarenlang naar verlangen. De taal is geen probleem voor ons. Het is maar een stukje verderop en toch zo anders.
Thuis?
Zou ik in dat vreemde land dan eindelijk ‘thuis’ zijn? Ik houd jullie op de hoogte.