 |
Mei…, inmiddels alweer jaren geleden. |
Pierre, een voormalige 45-jarige ongehuwde man, woonachtig in het zuiden des lands, had het geluk een grote prijs te winnen in de Nederlandse Staatsloterij.
Met zijn Jan Modaal inkomen dat hij verdiende als magazijnmeester in een textielgroothandel was Pierre de koning te rijk toen hij over dat bedrag kon beschikken. Felicitaties stroomden van alle kanten bij hem binnen. De vele charitatieve instellingen voorop.
Pierre was een man die tot dan toe altijd zuinig had geleefd. Op zijn woning rustte een flinke hypotheek zodat hij zich eigenlijk ook geen buitensporige uitgaven kon permitteren.
Pierre boekte geen dure vakanties en hield er ook geen andere geldverslindende hobby’s op na. Het gevolg van zijn zuinige leven was wel dat hij maandelijks zelfs een klein bedragje voor zijn oude dag apart kon leggen.
Eigenlijk was Pierre best wel een oplettende en slimme man. Zeker wat betreft geldzaken. Hij wist vaak bijna letterlijk van een dubbeltje een kwartje te maken. Die slimme en zuinige mentaliteit kwam hem goed van pas toen hij miljoenen won.
Dankzij goed uitgekiende beleggingen wist hij in tien jaar tijd het gewonnen bedrag zelfs meer dan te verdubbelen. Eigenlijk een fantastische prestatie.
Als hij niet hoefde te werken zat hij achter de computer en was hij met geldzaken bezig, terwijl hij gewoon in zijn sobere levensstijl bleef volharden. Pierre had in zijn zuinige leven eigenlijk bijna alles wat hij maar wilde. Maar de jaren schreden voort en vaak besefte hij, als hij in bed lag, dat het enige wat hij miste een lieve gezellige vrouw was.
Tijdens een van zijn maandelijkse uitstapjes naar Amsterdam ontmoette hij in een café in de binnenstad een aardige jongedame, Ria geheten. Een vlotte Amsterdamse meid waarmee het gelijk klikte.
Ze dronken wat, flirten wat, met gevolg dat Pierre wat loslippig werd. De zeer bijdehand zijnde Ria had al snel in de gaten dat ze een vette vis aan de haak had.
Met vrouwelijke charme en gebruik makende van al haar vrouwelijke aantrekkingskracht lukte het haar Pierre voor zich te winnen.
Na twee weken van uitbundige seks, alcohol en drugs trok ze al bij hem in. Pierre was verrukt van haar. Eindelijk had hij een vrouw waarmee hij verder wilde.
Ria was een leuke, zij het wel wat geraffineerde, Amsterdamse meid, maar het klikte heel goed tussen hen. Sterker nog, de twee waren niet meer uit elkaars gezelschap te scheiden. De gehele straat sprak al snel over de opmerkelijke metamorfose die Pierre doormaakte.
Het was een vriendelijk, doch nogal apart stel mensen. Een stel dat overigens in de straat positief opviel door hun spontane levenswijze. Rijkdom kenden ze wel, maar was hen niet echt aan te zien, maar kenners in de straat dachten er het hunne van.
Ria was weliswaar een aantrekkelijke meid, maar ze had zo’n meedogenloos geraffineerde blik in haar ogen. Zo’n blik die je wel eens ziet in de ogen van sommige, nogal eens in de publiciteit tredende - mannen verslindende - bekende Nederlandse vrouwen uit de tv- en filmwereld.
Maar hoe opmerkelijk het ook was, bij Pierre kennelijk niet. Hij was gewoon smoorverliefd op Ria. Dat straalde ook gewoon van hem af, terwijl van enige verliefdheid bij Ria vrij weinig te merken was.
Goed… Ria was hartelijk, eveneens redelijk welbespraakt en altijd tot in de puntjes gekleed. Maar ze had wel de blik van een haai. Zo’n blik waar de meeste mannen niet op gesteld zijn.
Maar Pierre zag dat kennelijk niet in haar ogen. Terwijl het stel in de ogen van de meeste buurtbewoners voor elkaar geschapen leken te zijn en wij ons verheugden met zo’n vlotte nieuwe buurvrouw.
Maar helaas, tijden veranderen
Zonder dat wij er erg in hadden, kwam er opeens een kleine barst in hun woon- en leefsituatie. Een plaatselijke makelaar plantte op een maandagmorgen plotseling een bord 'te koop' in de tuin van hun fraaie woning, terwijl al enkele weken later – het was toen nog de gouden tijd in de huizenverkoop - hun woning rap verkocht was aan een stel mensen uit Utrecht.
Die hele woningverkoop had nog geen tien dagen geduurd. Pierre vertelde enkele dagen later enthousiast dat ze een 'Manoir' uit de zeventiende eeuw hadden gekocht in het zuidwesten van Frankrijk.
Ze zaten al ruim twee weken op Franse les om de taal te leren. Het droomhuis hadden ze gekocht via de bemiddeling van een in Frankrijk wonende en werkende Nederlandse makelaar.
Het was een prachthuis beweerde Pierre. We kunnen er zo intrekken! Alles is prachtig van binnen, terwijl het renoveren recent is gedaan door de vorige eigenaar.
We hebben daar de ruimte met zes slaapkamers van dertig kwadraat meter, twee salons, een hele grote keuken, een ruime studeerkamer en drie aparte gastenverblijven. Ik knikte slechts bewonderend zonder iets te zeggen.
Omstreeks april van dat jaar vertrokken ze onverwacht, midden in de nacht, naar Frankrijk om hun droomhuis te betrekken. We konden ze niet eens uitzwaaien.
De twee 'zelf made notabelen' waren werkelijk de koning te rijk. Het domein dat ze hadden gekocht had een 11 hectare groot park om het huis heen liggen waarop nog een tweetal grote hangars stonden die als garages en paardenboxen dienst hadden gedaan bij de vroegere eigenaars.
Een fraai zwembad van 15x5 meter was achter het huis gelegen. Natuurlijk moesten er rijpaarden komen en werden er een dure auto’s voor zowel Ria als voor Pierre aangeschaft. Je moet als eigenaar van zo’n domein uiteraard je stand ophouden toch?
Nadat ze een paar maanden in hun nieuwe woning verbleven en Ria een leuk baantje op de horeca-afdeling van de plaatselijke tennisclub had weten te bemachtigen, voltrok zich langzaamaan bij Pierre een soort van tweede metamorfose.
Hij stond voorheen altijd punctueel om zes uur ‘s morgens naast zijn bed, maar nu was hij er niet meer uit te krijgen. Dat kwam ook deels omdat hij het vertikte te gaan werken. Hij had nu toch immers geld?
Werken was voor de dommen vertelde hij altijd aan een ieder die hem in zijn stulpje bezocht. Als hij dan uiteindelijk opstond, leek het wel of hij een ander mens was geworden.
Hij werd vlotter in de omgang en keek er plotseling niet meer van op als Ria weer een paar pakken geld stond uit te geven aan allerlei luxe voorwerpen die ze wel heel listig op haar eigen naam zette.
Ria was een genie als het op geld uitgeven aankwam. De altijd zo bedachtzame en rustige Pierre controleerde hun uitgaven nauwelijks meer en had inmiddels het gedrag van een 'big spender' aangenomen.
Zijn houding viel zodanig op, dat Ria, die er toch ook wat van kon als het op geld uitgeven aankwam, zelfs meerdere malen zelf op de rem moest gaan staan om Pierre te beletten al te gekke aankopen te gaan doen.
Pierre en Ria hadden hun fraaie Manoir vier maanden na het tekenen van het koopcontract betrokken. Ze werden al snel na het betrekken van hun statige woning lid van de Nederlandse club in Angoulême.
Speelden eveneens ook al snel golf op de peperdure golf- en countryclub in deze streek en werden eveneens snel ingelijfd in het kleine, elitaire internationale groepje mensen die in dat gebied woonden en net als zij een groot huis met veel land en veel geld bezaten.
Pierre en Ria veranderden met de dag
Toen wij ze eens opzochten, hadden ze net een kleine tweepersoons Bell helikopter gekocht om te kunnen shoppen en om naar de golfclub te kunnen vliegen. Dit vervoermiddel was erg populair in de kringen waar zij zich in bewogen en je moest natuurlijk wel meedoen, wilde je erbij horen.
Als dat maar goed gaat dachten wij toen bij onszelf. Hoe is het mogelijk vroegen wij ons gelijktijdig af dat geld mensen zo totaal kan veranderen. Ze waren niet meer de Pierre en Ria die wij kenden. De hartelijke mensen van vroeger uit onze straat.
Ze waren verworden tot een stel rijke arrogante patsers. Zelfs hun taalgebruik hadden ze aangepast. Nederland was voor hen nu een brug te ver. Daar kwamen ze niet meer.
Ze behoorden nu uiteindelijk tot de 'beau monde' en Frankrijk was nu voorgoed hun thuisland. En ook al woonden ze nog maar relatief kort in Frankrijk, ze deden voorkomen alsof ze bepaalde Nederlandse uitdrukkingen reeds vergeten waren.
Ria kleedde zich naar de laatste mode, met uitzondering van de dagen dat ze op de golfclub werkte. ‘Dat werken is niet echt nodig hoor', vertelde ze altijd aan een ieder die erom vroeg. ‘Het is echter gewoon leuk een doel in het leven te hebben'.
Een prima idee leek het ons toen, maar toen we het stel in Frankrijk ontmoette, kregen we de indruk dat Ria de geldbuidel beheerde en Pierre steeds meer naar haar 'mondaine' pijpen danste.
Ik vertrouwde haar niet. Goed, ze was aardig tegen ons, maar ik had de indruk dat ze steeds toneel speelde in het door haar zelf gecreëerde toneelstuk.
Er gingen zo’n twee jaren voorbij. We waren hen alweer zowat vergeten toen we op een morgen plotseling een brief van Pierre ontvingen. Niet vanuit Frankrijk maar vanuit Nederland.
Pierre had de brief in een kinderlijk handschrift geschreven. Het was een droevig verhaal. Ria was bij hem weg. Het mooie huis, zijn grote lap grond en de helikopter waren reeds verkocht. Hij was kaalgeplukt en blut.
Geld was rap opgeraakt door hun extravagante wijze van leven. Ria had volgens hem een losse hand van geld uitgeven en had intussen reeds een andere rijke - dit keer een Engelse patser - ontmoet.
Ze had Pierre van de ene op de andere dag voor haar nieuwe rijke vlam ingeruild. Gewoon alsof ze een nieuwe auto kocht en de oude, zonder ook maar een traan te laten, als vanzelfsprekend inruilde.
Ze was plotseling niet meer verliefd, vertelde ze Pierre. En hield ook niet van een armoedzaaier had ze hem gezegd. Zijn toekomstige stijl van leven was de hare niet meer. Ze wilde status houden, een eigen goedgevulde bankrekening hebben en vooral geld kunnen uitgeven.
En daar sta je dan als vent
Ze had hem helemaal kaalgeplukt zodat hij als een droevige kale haan op hangende pootjes naar Nederland was teruggekeerd. Nu woonde hij tijdelijk bij zijn oude moeder van 87 jaar en moest van de bijstand leven.
Ik moest er eigenlijk hard om lachen, ook al was het nog zo’n triest verhaal. De sukkel! Zo heb je miljoenen en zo ben je ze in ruim 2.5 jaar weer kwijt. Hoe blind en dom kan een mens zijn. Nu moest hij proberen weer een baantje in Nederland te vinden om zich opnieuw met een Jan Modaal salaris in leven trachten te houden.
Ik wenste hem in gedachten sterkte, terwijl het beeld van zijn arrogante tronie en de opschepperij met zijn huis, domein en helikopter me weer even haarscherp voor de geest kwam. C’est la vie Pierre, dacht ik bij mezelf, terwijl ik een kopje thee inschonk en mijn beschuitje op at.