 |
Op deze dag uiten we en masse de liefde voor elkaar. |
Door de lockdown en in mijn geval een gedwongen quarantaine vanwege Coronaklachten, wordt mijn leven van alledag merendeel ingevuld door het volgen van andermans leven op social media en Netflix.
Het winterwonderland nodigt veel 50-ers uit om hun jeugd te herbeleven met sleetjes op besneeuwde heuveltoppen en sneeuwbalgevechten.
'Ouwe mensen', zoals zoonlief ons graag noemt, vullen Facebook met vrolijke gezichten en ouderwets vertier, terwijl de jeugd van rondom 20 een slipcursus doet met de auto van moeders op de parkeerplaats bij de lokale voetbalclub.
Tja, tijden veranderen. We leven in februari en middels films en commerciële boodschappen worden we vrijwel dagelijks geconfronteerd met de meest romantische dag van het jaar, Valentijnsdag. Hiep Hoi!
Op deze dag uiten we en masse de liefde voor elkaar, bij voorkeur met cadeau’s, ingewikkelde etentjes en verrassende huwelijksaanzoeken. Zo jammer dit en echt niet mijn ding.
Wat is er over van de puurheid van liefdesverklaringen en geheimzinnige attenties? Ik kan me nog goed de tijd van mijn middelbare schoolleven herinneren. Ja lieve zoon, verhalen uit de oude doos.
Ik was rond een jaar of 15 en luisterde ’s avonds via mijn transistorradiootje op mijn slaapkamer naar Ferry Maat’s Soulshow,
gevolgd door de diepbruine stemgeluiden van Jan van Veen in het romantische Candlelight.
Ik vermoed dat Jan ergens tegen de 40 was en verre van aantrekkelijk voor een puber, maar de voorgedragen poëzie op de klanken van Mantevani werkten positief op de verbeelding. Naast het feit natuurlijk dat ik, net als veel bakvissen uit die tijd, de Bouquet-reeks verslond en het leven door een roze bril bekeek.
Mijn jeugd was onbezorgd en mijn bijnamen Lachebekje en Blauwoogje spraken voor zich. Het was allemaal niet zo ingewikkeld, hoewel dat op sommige momenten best wel eens zo voelde.
Puberhormonen vulden het schoolgebouw, stiekeme blikken en semi-vluchtige aanrakingen bij de wisseling van het klaslokaal zorgden voor spannende momenten.
Valentijnsdag was ook in die tijd al iets bijzonders en om naar uit te kijken, maar niet zo commercieel uitgedragen als nu. Zo werd ik eens enorm verrast door een rode roos met een kaars en een lief briefje dat ik ’s morgens tegen de garagedeur vond voordat ik naar school ging.
In diezelfde periode lag ook plotseling een cassettebandje in de brievenbus gevuld met muziek van Champaign en Toontje Lager die Stiekem met me had gedanst. Hoe zoet en creatief.
Een nadeel was dan weer wel dat het zo anoniem was dat je bij God niet wist wie dit had gedaan. En daarbij had ik ook niet altijd in de gaten als er interesse was.
Dat bleek wel toen mij op zeker moment verteld werd dat een bepaalde jongen al een jaar lang vrijwel iedere dag langs mijn huis liep om een glimp van me op te vangen. De magie en verborgen pijn van stille liefdes. De Valentijnsdagen die in de jaren daarna volgden, werden vaak gevuld met lege brievenbussen en een aversie tegen de 'liefdescommercie'.
Ooit heb ik nog een gedicht van 2 kantjes gekregen en pas na een jaar ontdekte ik wie deze anonieme aanbidder was. En nee, het is ‘m niet geworden.
Soms is het niet handig om anoniem te blijven, in ieder geval niet als je wat wilt bereiken. Tegenwoordig is Valentijnsdag meer een themadag om de liefde te vieren.
Op zich een aardig idee om je lief in het zonnetje te zetten, maar ik houd meer van verrassende effecten verdeeld over het jaar en het leven. En dan natuurlijk wel wederzijds, want het initiatief hoeft natuurlijk niet altijd vanuit de man te komen. Die tijd is voorbij.
Lieve mensen, de liefde komt in verschillende vormen. Daar zijn we inmiddels wel achter. Mooie vriendschappen, contacten en zo mogelijk in relaties. Blijf open staan voor warmte en verbinding en laten we proosten op de liefde! L’amour!