 |
Ik kwam in jullie gezin, vreugde en blijdschap alom. |
Zo leuk een kleine kitten. Moest nog veel leren, zoals niet aan de meubels krabben en de kattenbak gebruiken. Vele foto's werden er van mij gemaakt, schattig, zo leuk vonden jullie mij, was een deel van het gezin.
Nadat ik bijna ongeveer een half jaar was, mocht ik zelfs naar buiten, mijn omgeving daar verkennen, kennis maken met andere katten. Zo makkelijk, mijn kattenbak werd de tuin van de buren.
Er werden minder foto's gemaakt van mij, gelukkig stond er nog wel een bakje eten en water, maar een straat verderop stond ook wel voer. Mijn rondje van huis werd steeds verder, waar ik eerst thuis kwam, was het buiten toch spannender.
Soms kwam ik dagen niet meer thuis, liet ik mij soms even zien als m'n baasjes ook thuis waren van hun werk, zo dan was dat gezin ook weer gerust, want spelen met andere katten is toch veel leuker.
Maar tijdens een spel tikkertje keek ik niet goed uit, helaas voor mij werd ik geraakt door een auto en was ik zwaar gewond, ik snapte er niets van, waar was nu mijn gezin? Ik had ze nu toch nodig!
Langzaam gingen mijn ogen dicht, geen pijn meer, maar geen afscheid kunnen nemen van mijn gezin, zouden ze mij missen? Mijn laatste zuchtje? Maar heel in de verte voel ik nog een paar warme handen en een stem: 'ach lieverd, we kijken of je bent gechipt, zodat we je baasjes op de hoogte kunnen stellen'.
Mijn gebroken hart maakt nog een sprongetje. Zou ik nog afscheid kunnen nemen van mijn gezin? Ach helaas, geen chip, dus geen afscheid. Zou mijn gezin ook verdrietig zijn dat ik nooit meer thuis kom? Of zouden ze een nieuwe kitten nemen, die deel gaat uitmaken van hun gezin?
Hier lig ik dan koud in een vriezer, alleen, naam onbekend. Wij van de kattenopvang controleren zoveel dode katten... geen chip! Maak van je kat geen anonieme kat. Chip, registreer en steriliseer!