 |
Onze kleine vriendjes drukken steeds nadrukkelijker hun stempel op ons leven. |
Ze kennen de gang van zaken van de meeste dingen inmiddels goed, gaan lekker hun eigen gang en hebben steeds duidelijker een band met ons. Sinds ze in staat zijn op het werkblad in de keuken te komen, is het vooral de afwas die ze razend interessant vinden.
Continu zit er zo'n nieuwsgierig neusje bovenop je bezigheden. Ze kijken wàt je doet, of je dat wel goed doet, wat je in je handen hebt, wat je staat af te wassen, waar het water vandaan komt, waar het water heengaat, waar je afgedroogd bestek in opruimt en wat daar allemaal nog meer te zien is. Schitterend.
En als je dat werkblad met een doekje droogmaakt, is dat doekje natuurlijk enkel en alleen ontworpen als speelgoed en is het overduidelijk dat je met ze wil spelen. Dan zitten ze in dekking in een spoelbak en telkens als dat doekje in de buurt komt, verschijnt er een razendsnel pootje om het te onderscheppen.
Aan tafel gedragen ze zich nog altijd prachtig. Vanzelfsprekend wordt er wel geprobeerd om te inspecteren wat er op de borden ligt maar vrijwel altijd is een paar keer duidelijk 'nee' voldoende. Soms denken ze dan 'oké, ik ben niet gewenst' en vertrekken ze, maar meestal gaan ze dan in een hoek van de eettafel liggen. Rustig toekijkend of soms zelfs om opgerold te gaan slapen. Tamelijk verbijsterend.
Connery is nog steeds de meest vocale van het tweetal en de laatste tijd komt hij een paar keer per dag mauwend op Marian af als die in een stoel zit en hij elders net wakker is geworden. Dan moet er even hevig worden gekroeld.
Of Marian dan zit te lezen of te handwerken: 'alles moet opzij want ik wil aandacht'. En die krijgt-ie dus. Clooney praat wat minder maar is net een tikkie ondernemender. En spinnen doen ze beiden veel en hard.
Nog steeds slaan de motortjes aan als je maar even bij ze in de buurt komt. Qua uiterlijk zijn het inmiddels overduidelijk katertjes, zie je, als ze bij je weglopen. We moeten maar eens checken wanneer een bezoekje aan de dierenarts wenselijk kan worden.
Sinds vorige week hebben ze overdag ook toegang tot de hal, de trap en de overloop. De staartklok die we in de hal hebben hangen, geeft inmiddels al dagen niet meer de juiste tijd aan. De lange kettingen waar de gewichten aan hangen zijn te verleidelijk en telkens horen we ze tegen de slinger aan tikken, die daardoor natuurlijk stopt.
Voorlopig wijst het uurwerk doorlopend acht minuten voor elf aan en we laten het maar zo. Ze kunnen er verder geen kwaad mee en de gekkigheid moet er toch uit, dus het is wachten op betere tijden. Die die klok dus niet uit zichzelf aanwijst?
De uitbreiding van het gebied maakt natuurlijk dat ze niet meer doorlopend 'in zicht' zijn. En helemaal zoals het hoort, hebben ze dus geregeld elders dingen te doen. Dan kom je er bijvoorbeeld één tegen als je de trap beklimt, onderweg naar je kamer.
Ik vind dat wel mooi; dan is zo'n ding druk bezig met iets waar je geen idee van hebt. Doet me altijd denken aan een aflevering van de Garfield krantenstrip van jaren geleden waarin die rode kat naar Jon gaat omdat-ie een 8 millimeter boortje nodig heeft. Prachtig!
Geschreven door: René van den Abeelen