 |
Op een ochtend, sta ik mij op 1 hoog voor het raam te scheren. |
Schuin voor ons huis ligt een kleine woonboot waarvan de bewoner, een wat oudere beetje zonderlinge man, zoals wel vaker op het dek rondscharrelt. Ik schenk er verder geen aandacht aan en stuur het zacht zoemende scheerapparaat verder aan over mijn kin.
Even later denk ik van buiten zacht hulpgeroep te horen. Ik kijk rond, maar zie niemand. Het geroep herhaalt zich, dus zet ik het scheerapparaat uit en probeer het roepen te lokaliseren. Het komt duidelijk uit de richting van de kleine woonboot links.
Ineens zie ik een hand een poging doen de rand van het dek vast te grijpen, om meteen daarna weer uit beeld te verdwijnen! Ik roep via de trap naar mijn ouders boven: 'Er ligt iemand in de gracht'! en ren de trap naar beneden af.
Buiten gekomen ren ik de hoek om, spring op het dek van de boot en laat mij op mijn knieën vallen om de opnieuw wegglijdende hand vast te grijpen. Ik grijp mis, zie de man kopje onder gaan en weer boven komen.
Ik ga plat op mijn buik liggen en strek mijn arm uit. De eerste poging mislukt, maar bij de tweede heb ik zijn pols vast! Ik grijp die stevig met twee handen vast. Terwijl ik mijzelf langzaam achterover laat zakken, trek ik hem omhoog.
Als zijn lichaam half boven water is, wordt hij echter zwaar, héél zwaar. Ik laat een van mijn handen om zijn pols los en pak daarmee snel zijn andere pols vast. Nog krijg ik hem niet verder omhoog.
Ondertussen beginnen mijn voeten langzaam richting de rand van de boot te glijden! Ik zie mijzelf al over de rand gaan... Snel zet ik mijn schoenen schrap tegen de opstaande rand van het dek. Terwijl ik mij nu met mijn voeten afzet tegen de rand, strek ik langzaam mijn benen en trek uit alle macht aan zijn polsen.
Eindelijk krijg ik hem boven de rand van de boot uit! Pfffft... de man grijpt nu zelf met één hand een touwhaak op het dek vast, helpt mee en is terug aan boord. Enkele minuten lang, liggen we uitgeput hijgend naast elkaar op het dek.
Plotseling staat hij op, mompelt iets van 'bedankt' en verdwijnt de kajuit in. Verbijsterd roep ik hem nog na: 'Niet meer doen he'? Ik spring van de boot en ga weer naar boven, waar ik mijn scheerbeurt afmaak.
Ik schiet in de lach en bedenk mij dat er verdikkeme altijd iets te beleven valt rond Prinsengracht 70. Rood omlijnd op de foto het raam waar ik stond, met een pijl naar de bewuste woonboot.
Tekst: Hans Spelde