 |
Onlangs kreeg ik de vraag of ik een ijkpunt in mijn leven heb. |
Een ervaring die voor mij ingrijpend was en een keerpunt werd over hoe ik verder zou gaan. Ik hoefde daar niet lang over na te denken. De datum staat in mijn geheugen gegrift, dinsdag 25 januari 1994. Een paar maanden voordat ik 29 jaar werd.
Ik was hoogzwanger van mijn eerste kindje. Deze zwangerschap verliep voorspoedig en de 33 weken die ik David bij me droeg, zorgden voor het ontluiken van mijn moedergevoelens.
Ondanks dat ik geen meisje meer was, stond ik toch nog redelijk onbevangen in het leven. De roze bril had nog geen plaats gemaakt voor helder glas. Daar kwam op een drastische wijze verandering in.
In het weekend voorafgaande aan de 25ste januari kwam plotseling een einde aan de voetbalcompetitie die al maanden in mijn buik werd gespeeld. Zondagavond vertelde de dienstdoende gynaecoloog in botte bewoordingen dat het einde oefening was. Mijn baby zou het levenslicht niet zien.
Ik snakte naar adem en kon het niet geloven. Ik wilde een second opinion. De arts in kwestie werd boos. Ik vermoed dat ik zijn rustige zondagavond had verstoord.
Hij maakte me in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk dat ik de volgende dag verwacht werd in het ziekenhuis om de bevalling op te wekken. In een roes reden we naar huis.
Op dat moment ging er een knop in mij om. Stand 'overleving' werd aangezet. Ik belde mijn ouders en vertelde hen rustig en efficiënt wat er aan de hand was.
Vervolgens ging ik de nacht in met de gedachte dat ik de volgende dag een grote prestatie moest leveren, de bevalling van een dood kindje.
Het is bizar hoe een geest dan werkt, althans bij mij. Want ook de navolgende dagen was ik kalm en onderging ik het proces als zijnde een marathon die gelopen moest worden.
Hoewel er zeer zeker momenten van pijn en paniek waren, wist ik dat ik de eindstreep ging halen door mij te focussen op een grote fysieke prestatie die ik moest leveren.
Niet alleen de morfine zorgde voor een zekere verdoving maar ook mijn state of mind zorgde voor een natuurlijke afweer van onbekwaamheden van het verplegend personeel en de emoties van mijn man. Uiteindelijk beviel ik na 29 uur van mijn eerstgeborene. Het was 25 januari 1994.
De dagen die volgden, werden gevuld met vragen, formaliteiten, de intieme begrafenis en het uitzoeken van een grafsteen. Zo ben je bezig met het inrichten van een kinderkamer en een week later sta je bij een steenhouwerij.
Het was een onwezenlijke tijd. Onderzoek werd gedaan naar het hoe en waarom en we werden hard geconfronteerd met slechte communicatie door de medisch specialisten, kwijtgeraakte onderzoeksresultaten en de afwezigheid van enige empathie vanuit het ziekenhuis.
Mijn stand van 'overleven' brokkelde af en ik werd me emotioneel enorm bewust van mijn grote verlies. Ik brak. Een zware periode volgde. Dierbaren vonden het moeilijk de juiste woorden te vinden, kennissen gingen me uit de weg om niet geconfronteerd te worden met verdriet en wellicht hun eigen angsten.
Een kleine groep mensen durfde het gesprek met me aan te gaan en wilde er voor me zijn. Ik voelde me enorm eenzaam in die tijd en had het gevoel letterlijk een zware last op mijn schouders te hebben.
Hoewel ik na een aantal weken flink ben gaan sporten onder het motto 'een gezonde geest in een gezond lichaam' sleepte ik mij geestelijk voort. Ik was het vertrouwen in mijn lijf alsook in de medici compleet kwijtgeraakt.
Na 8 maanden kregen we eindelijk te horen wat er aan de hand was. De linker hartkamer en boezem waren niet aangemaakt waardoor ook andere organen slecht waren ontwikkeld. Het was vette pech.
Ik had eigenlijk een miskraam moeten hebben in de eerste 12 weken… Die ik overigens nadien 2 keer nog heb gekregen voordat ik uiteindelijk 2 gezonde kinderen op de wereld heb kunnen zetten waar ik zielsveel van houd.
De jaren die volgden verliepen niet vlekkeloos. Je kunt wel stellen dat het een hele hobbelige weg was met hier en daar flinke gaten in het wegdek. Echter het verlies van David heeft mij mede gevormd en is onderdeel geworden van mijn kracht en groei. Mijn ijkpunt.
De moeilijke situaties die naderhand op mijn pad zijn gekomen als scheiding, de problematiek van een alleenstaande ouder, de gevolgen van de economische crisis voor mijn ondernemerschap, het verlies van lief en dierbaren, kon ik uiteindelijk het hoofd bieden en een plek geven.
Het is niet altijd eenvoudig en het leven gaat zeker niet over rozen, de doornen zijn een wezenlijk onderdeel. Iedereen krijgt zijn portie in het leven, de een misschien wat meer dan de ander, maar Bassie had gelijk: Achter de wolken schijnt altijd de zon…