 |
Zo dat zit er weer op, weer een heel jaar voorbij. En wat een jaar was dat zeg, voor mij één dat ik niet snel zal vergeten. |
Verhuizing
Ik ben verhuisd, zelfs geëmigreerd. Nu ben ik al 26 keer verhuisd, maar dit was een bijzondere, omdat het over de landgrens heenging.
Ik dacht, ach het is maar 80 kilometer verderop. Wat een drukte maakt iedereen ervan. Het is toch niet de eerste keer dat ik verhuis. Maar...
We woonden inmiddels bijna 33 jaar in Drenthe en daar zijn onze kinderen groot geworden, zoveel herinneringen gemaakt. De kinderen zijn inmiddels uit huis en hebben hun eigen spullen meegenomen.
Daarmee kregen wij 2 extra slaapkamers voor terug; een voor een kantoor aan huis voor mij en een mancave voor mijn man. Al drie keer eerder hadden we het overwogen om naar Duitsland te gaan. Het omschakelen voor de jongens heeft mij er steeds van weerhouden dit te doen.
Toen we december 2017 een grote tour door de omgeving maakten, was het dan ook een leuke constatering dat we niet meer op scholen en voetbalvelden dicht in de buurt hoefden te letten. We kunnen heerlijk buiten het dorp gaan wonen in de rust en ruimte. Een van de eerste dingen die we kopen is een grote vriezer, omdat de winkels niet meer op loopafstand zijn.
In de zomer van 2018 zijn we een weekje naar Sögel gegaan, zodat we op ons gemak de omgeving eens konden bekijken. Waar zouden we willen wonen. Inmiddels leerde ik via een project waarin ik werkte, veel vrouwen kennen uit deze regio en via een van hen kregen we de tip van een huis in Stavern dat verhuurd zou gaan worden, nota bene 14 km vanaf Sögel.
We zijn meteen gaan kijken en konden het eens worden met de Nederlandse eigenaar, die weer naar Nederland terug wilde. Het eerste jaar zouden we de bovenwoning (van een dubbel woonhuis) gaan huren, zodat de eigenaar ruim de tijd had om een eigen woning te vinden en op te gaan ruimen.
En dan merk je ineens dat je een heel huis met 3 verdiepingen leeg moet gaan halen. Toch best een grote klus, maar het is gelukt. Ehm... de jongens hadden toch alle spullen meegenomen, hoe kan het dan dat alles vol staat. Wat een spullen heb je dan nog met zijn tweeën.
Op 24 april 2019 zijn we verhuisd naar een heerlijke plek in het groen. We hebben nieuwe kippen gehaald, inmiddels 9 kippen en een haan, maar daarover in een ander blog meer. Het enige dat nog ontbrak was een hond.
Efteling
De Efteling heeft al van kinds af aan een grote plek in mijn hart. Ik ben opgegroeid in de achtertuin van de Efteling en als klein meisje gingen we er al naar toe. Mijn tweelingbroer heeft datzelfde gevoel voor de Efteling.
We besloten toen onze beider kinderen groter waren om er een jaarlijkse traditie van te maken en samen te gaan. Dit hebben we een aantal jaren volgehouden, totdat onze kinderen relaties kregen en de planning van zo’n dag ingewikkelder werd.
Nadat mijn kleinkinderen geboren waren (nu 3 en bijna 2 jaar), heb ik weer gevraagd of we de traditie voort kunnen zetten.
Op 30 november 2019 was het zover. We zijn naar de Winter Efteling (voor mij de eerste keer Winter) gegaan.
Het was heerlijk weer. En dan is het nadat we zo’n vaste route met tieners van achtbaan naar achtbaan gewend waren nu wel even wat anders. Dit keer was het vooral sprookjesbos en Land van Laaf. En dat is eigenlijk het mooiste van de Efteling. Ik heb genoten en kan niet wachten tot de zomer dat we weer gaan.
Briard
En het toetje op mijn 2019-taart kwam eind december. Op 19 december ben ik jarig, maar omdat alle familieleden ver uit elkaar wonen en iedereen het druk heeft met Sinterklaas en Kerst, vier ik het al jaren niet meer.
Iedereen is 365 dagen per jaar welkom zeg ik dan. Nadeeltje… ik krijg tegenwoordig Facebook berichtjes en appjes, maar geen cadeautjes. Dit jaar kreeg ik wel een cadeau en wat voor een: een nieuwe Briard, Maya.
We waren al 1,5 jaar bezig met een fokker, maar de teef is helaas niet zwanger geworden. En op een bovenwoning is het niks met een pup die het eerste jaar geen trappen mag lopen.
We besloten toch voorzichtig rond te kijken voor een herplaatser om die een goed nieuw huis te geven. We hebben hier al eerder ervaring mee, dus dat zit wel goed.
Via de Duitse Briardclub vonden we Maya. Ze zat in de Eifel. Daar zijn we haar op gaan zoeken om te kijken of het van weerskanten klikte. Dat was gelukkig zo. Op zondag 22 december hebben we haar opgehaald. En het gaat super met haar bij ons.
Een fantastische afsluiter van het bewogen jaar 2019.