 |
Gisteren is er iets vreselijks gebeurd. Mijn hondje Moby is gestikt in een zak chips. |
Dit is zwaar voor mij om te delen, maar ik doe het toch in de hoop dat ik hiermee kan voorkomen dat dit andere honden overkomt.
Ik had kort ervoor een leuke boswandeling met Moby gemaakt. Hij mag dan altijd loslopen en rent, springt en speelt met andere honden. Hij was zo gelukkig. Ik wist toen niet dat dit mijn laatste wandeling met hem zou zijn.
Ik zette hem na afloop thuis af omdat ik even bij mijn moeder zou gaan eten. Zo’n 2-3 uurtjes later kwam ik weer thuis aan en gilde de boel bij elkaar toen ik hem vond met de zak over zijn hoofd.
Terwijl ik huilend de hulpdiensten belde, paste ik EHBO toe, dat kort daarna overgenomen werd door de politie en de dierenambulance. Ze deden allemaal hun best.
Met vijf man probeerden ze mijn hondje te redden. Maar het had geen zin. Moby, mijn kleine baby, was dood.
Niet aan een ziekte, niet aan ouderdom, maar aan een verdomde zak chips! Ik huilde aan een stuk door. Ik huil nog steeds. Ik heb geen stem meer over van het huilen en van het boos schreeuwen tegen mijn huisgenoot/beste vriend die de zak chips had gegeten en het daarna was vergeten op te ruimen. Moby was echt het kindje van ons twee. We zijn er allebei kapot van en hebben nauwelijks kunnen slapen vannacht.
Veel van dit soort verpakkingen zijn gemaakt van een sterke polyesterlaag, een mylar-achtig materiaal (zoals een ballon) waardoor snacks verser blijven. Wanneer een nieuwsgierige hond zijn hoofd in de zak steekt op zoek naar overgebleven kruimels, creëert de zak een soort vacuümafdichting rond de nek van de hond. Terwijl hij probeert te ademen, wordt de zak strak om zijn nek en wordt de zuurstof afgesneden.
Wanneer een hond de zak niet van zijn hoofd kan verwijderen, zal hij meestal in paniek raken en wanhopig rondrennen totdat hij instort en sterft door verstikking.
Dit gebeurt binnen enkele minuten. De eigenaar treft zijn huisdier dan roerloos aan met een frietzak of een ander soort zak om zijn hoofd.
Alle honden zijn hier kwetsbaar voor, ongeacht hun grootte, ras of leeftijd. Geen enkele hond, van een piepklein theekopje tot een enorme Duitse dog, kan een gevecht winnen met een zak chips of een andere plastic zak over zijn hoofd zodra de zak dicht is en hij zuurstof begint te verliezen.
We hebben het altijd over het gevaar van chocolade, avocado’s en kippenbotjes bij honden, maar zelden spreken we over iets dat 3 tot 5 honden per week het leven kost: voedselverpakkingen.
Ik wist zelf wel dat dit een gevaar vormde voor honden, dus was altijd heel consequent met betrekking tot het opbergen ervan. Ik vond chips en soortgelijke bewerkte troep niet lekker, dus had zulke verpakkingen zelden in huis.
Ik deed altijd mijn best om te zorgen dat de dieren in mijn micro dierenopvang Stichting Pawpaya (die ik uit eigen zak financieer) niks tekortkwamen. Soms at ik zelf dagen niet of nauwelijks.
Leefde soms de hele dag op 3 aardappelen, zodat mijn dieren wel hun buikje konden vullen van het steeds kleiner wordende bedrag dat ik overhield voor boodschappen sinds ik gescheiden ben van mijn mijn.
Ik offerde alles op voor het welzijn van mijn dieren, zelfs mijn eigen gezondheid. Maar het was niet genoeg. Moby is toch gestorven. Het is niet eerlijk. Ik haat het om te weten dat hij paniek voelde, dat hij had geleden, dat hij bang was in zijn laatste momenten. Maar wat ik nog het meeste haat, is dat ik er niet was om hem te helpen.
Berg voedselverpakkingen altijd op. Gooi ze gelijk weg na het eten. Zelfs als je ze bij het afval gooit, scheur of knip de verpakking dan in stukken zodat er geen vacuüm-effect kan ontstaan als je hond of kat de prullenbak plundert.
Deel dit bericht om bewustheid te creëren. Wat Moby is overkomen mag geen enkel ander dier overkomen. Moby was vier jaar geworden. R.I.P. Moby.
Tekst: Liza