 |
De auto achter ons kwam vol tegen ons aan. |
Oei, pff, boem!
In een paar seconden ging er van alles door me heen. Eerst opluchting, daarna ontspanning en meteen daarna enorme schrik en om me heen zelfs paniek. De uren die volgden, stonden bol van troosten, geruststellen en heel veel wachten.
Naar huis
We zaten in het donker in de auto, het was erg druk op de weg. Mijn zoon reed, zijn vriendin zat naast hem en ik achterin.
Soms babbelden we, soms waren we stil. We besloten niet onderweg te eten, maar door te rijden naar huis.
Tegen zes uur zouden we bij ons huis zijn. Precies op etenstijd. Het was erg druk op de weg en donker. Af en toe regende het.
Gelukkig was het nog maar een half uurtje, dan waren we thuis in de warmte.
Remmen!
En ineens staat iedereen voor ons bovenop de rem. Mijn zoon remt hard! Ik schiet naar voren. Oei, dat scheelde niet veel. Een paar meter maar, hoeveel seconden verschil? Even met je ogen knipperen en we hadden tegen de voorgaande auto gezeten.
Pff, net op tijd geremd. Ik ben trots op mijn kind. Ik had het nog niet gedacht (of had ik het hardop gezegd?) en toen… boem! De auto achter ons kwam vol tegen ons aan. Die hadden die paar seconden geluk niet gehad.
Stil
Wij stonden al stil en zij nu ook. Iedereen om ons heen stond stil, zelfs de tijd leek stil te staan. Ik stapte meteen uit, besefte dat ik dit aan de linkerkant moest doen omdat we op de linkerbaan stonden en maakte een foto van het nummerbord van de auto achter ons. Dan heb ik dat maar alvast.
Paniek
Daarna stapte ik weer in. Mijn schoondochter had veel pijn en begon hard te huilen. Schrik sloeg me om het hart. Zij had krap een jaar eerder een flinke whiplash gehad en dit voelde hetzelfde.
We reden met beide auto’s naar een parkeerplaats die op een paar honderd meter lag omdat het verkeer weer op gang kwam en we moeilijk op de snelweg konden blijven staan. Dit was volgens de politie een goede beslissing geweest.
Hulpdiensten
Politie, ambulance en een berger waren binnen een kwartier aanwezig. Het leek uren te duren. Het was net of het niet hard was gegaan. Onze bumper en hun motorkap waren wat ontzet. Volgens de berger mochten wij echter niet meer verder rijden, dus de auto ging op de bergingswagen.
Schoondochter voor de zekerheid in de ambulance naar het ziekenhuis. Mijn zoon met haar mee. Ik mocht met de berger mee, die zo vriendelijk was om mij bij het ziekenhuis af te zetten. De taxi die mij naar huis zou brengen mocht ik later zelf regelen, zodat zoon en schoondochter ook mee konden, mits dit mocht van de artsen.
Onderzoeken
Vele uren van onderzoek, röntgenfoto’s en ct scan, maar vooral uren van wachten later kregen we het goede nieuws. Er was niks mis. We mochten naar huis. En… adem uit. Wat een spanning houd je dan vast in je lijf en wat word je daar moe van.
Tijdens het wachten hadden we een kop koffie en een broodje uit de automaat genomen. Schoondochter mocht nu eindelijk ook een broodje en héél rustig aan weer naar huis.
Ik belde de taxi. Die kwam na ruim een uur pas, dus weer wachten. Mooie les in geduld dat bij mij niet echt zit ingebouwd geloof ik.
Wat een vervelende afsluiting van een heerlijke middag.
En dan die flashback, een herinnering naar een ander auto-ongeluk ruim 2 jaar eerder. Daarbij zat alleen schoondochter in de auto,
maar zij… kwam niet meer thuis. Wat een verdriet nog steeds. We zullen haar nooit vergeten en deze keer hadden wij véél meer geluk dan zij toen.
Gelukkig is het deze keer eind goed, al goed.