 |
Het is een kwestie van geduld als ik Rowen Hėze in mijn oor hoor toeteren wanneer ik in de straat achter een vrachtwagen rijd. |
Slow down zaterdag
De zaterdagmorgen begon zo: Ik slaap uit tot mijn gewoonlijke tijd van ongeveer half negen. Daarna ontbijten en douchen, slow down tempo, gewoon omdat het kan.
Bouwmarkt
Even met manlief naar de bouwmarkt omdat hij kleurenscheel is en ik het beter zie. We hebben ons huis sinds kort in de verkoop.
Hier en daar een likje verf is nodig, dan toont het net even wat frisser.
De trap en trapleuning zijn aan de beurt om opgefrist te worden vandaag. Het wordt donkergrijs, maar daar blijken er nog heel wat van te zijn in de winkel. Daar bedenk ik me dat ik helemaal niet goed naar de trap heb gekeken en neem op de gok een donkergrijze kleur verf mee.
Het blijkt een schot in de roos, maar wel een paar tinten afwijkend van de kleur die erop zit, dus de hele trap moet nu gedaan worden. Hij mag zich daarmee vermaken vandaag.
Bakker
Ik ga eventjes naar de bakker. Ik had een cadeaupas van de Loterij gekregen voor de bakker en wist zéker dat ik die in mijn telefoonhoesje had gedaan. Voordat ik bij de bakker naar binnenga check ik het. Nee, het pasje zit er niet in.
Ik rijd terug naar huis en kom achter een vrachtwagen die oud papier ophaalt. Ik kan geen kant op en rijd stapvoets naar mijn huis. Teruggekomen bij de bakker zijn er wel zes mensen voor mij.
Ik hoor Rowen Hėze in mijn hoofd en bedank het Universum voor deze lessen in geduld. Mijn standaard grapje is: ‘de geduldchip is bij mij niet ingebouwd’. Hoezo moet ik geduld oefenen? Hoezo heb ik haast. Het is toch rustig-aan-zaterdag?
Kapper
Mijn vaste kapper werkt sinds een paar maanden in een ander filiaal. Daarvoor ga ik buiten mijn plaats en rijd een half uur; alleen deze kleurentovenaar mag mijn haar doen.
In deze plaats woont ook een lieve vriendin die ik na de kapper meteen eventjes ga bezoeken. De werktijd van de kapper vraag ik via een privé-bericht even op.
Daarna licht ik mijn vriendin in over de verwachte aankomsttijd. Bij aankomst bij de kapper zie ik maar liefst vijf wachtenden voor mij, een record.
Oké denk ik, de les in geduld is nog niet voorbij vandaag. Nog maar een berichtje naar mijn vriendin sturen dat het ‘wat’ later wordt.
Vier uur later sta ik weer buiten en rijd naar mijn vriendin.
Daar aangekomen, kan ik genieten van de laatste zonnestraaltjes voor haar huis. We gaan naar boven waar ik haar help met haar computer, zoals ze me gevraagd had.
Ik ben ook niet heel geduldig met computers, maar heb een enorme wilskracht om dit te compenseren en geef niet zomaar op wanneer ik iets wil bereiken.
Gelukkig voor haar (en mij) lukt het om de afbeelding met tekst erop zo te krijgen als ze hem hebben wilde voor haar volgende boek. Eind goed al goed.Kokkie
Even een berichtje naar huis dat ik wat later thuis kom, zodat mijn privé-kokkie het lekkers over een half uurtje klaar mag zetten. Heerlijk die moderne manier van communicatie. Lekker snel ook, fijn voor een ongeduldig persoon als ikzelf.
Foto