 |
Ik ben toe aan een nieuw hoofdstuk. Nee, een heel nieuw boek! |
Hij is moe. Met zijn slanke pianistenvingers speelt hij met zijn glas en neemt een slok. Whiskey. Puur. 'Ik ben er klaar mee. Grote zalen, contracten, reizen…'.
'Wat wil je dan'?
'Spelen in ziekenhuizen, hospices, voor gedetineerden, minder bedeelden, in het bos, de natuur. Ik heb lucht nodig, wil weer zin vinden'.
Zijn verlangen raakt me.
'Ik houd van luxe. Kon er niet in wonen en ben er toen maar in gaan werken. De Ritz in Parijs. Chanel, diamanten, de grandeur. Was daar toiletjuffrouw. Fantastische tijd gehad'.
'Heb totaal geen talent. Nooit gehad ook. Het theater heeft me altijd getrokken. De lucht van schmink, bezwete kostuums, de spanning voor de eerste scène, het applaus… Het leven van een ouvreuse is zo gek nog niet'.
Flarden van gesprekken. Een microkosmos gevuld met dromen en verwezenlijkt geluk. Na lange tijd ben ik weer hier. De GinTonic smaakt me goed. Bitterfris. Net als mijn besluit een andere route in te gaan. Vriendin kijkt me aan.
'Voelt goed'?
'Eigenlijk wel. Duurde even maar ik denk dat ik het juiste doe'.
'Past ook bij je. Eigen kleur, buiten de lijnen. Helder en oprecht'.
'Ja, doen wat mij niet verteld wordt, voelt voor mij toch het prettigst'.
Afscheid nemen van wat was. Het schuurt wel een beetje. Maar ik ben toe aan een nieuw hoofdstuk. Nee, een heel nieuw boek! De lagen van het grote verdriet zijn afgepeld. Littekens vervagen.
Het was een barre tocht met prachtige uitzichten en gitzwarte dieptes. De aantrekkingskracht van het licht is buiten proporties gebleken. Alles is relatief. Je bent niet wat je hebt meegemaakt. Het vormt, het maakt wendbaar en geeft de kleur die je uiteindelijk zelf kiest.
De pianist heeft de toetsen gevonden. Een stem zingt: 'It’s a new dawn. It’s a new day. It’s a new life. For me. And I’m feeling good….'
