 |
Wat is dat toch? Of ik nu op straat loop of door social media scroll, het lijkt erop dat dromen het nieuwe leven is. |
Borden van makelaars die in droomhuizen bemiddelen, vacatures met droombanen, reisadvertenties over droomvakanties en datingapps die je doen geloven dat de droomprins toch echt bestaat.
Fantaseren en dromen over een leven waarin altijd de zon schijnt, geen problemen bestaan en het geluk je toelacht, doen we allemaal wel eens en klaarblijkelijk is er een hele marketing op ontwikkeld. Maar wie houden we voor de gek?
De harde realiteit is dat je droomhuis een luchtkasteel blijkt te zijn met een lekkend dak en een verrotte vloer. Die droombaan helaas vergezeld gaat met een draak van een baas. De voedselvergiftiging niet geheel conform droomvakantie was en de droomprins… ach, die bleek toch menselijk te zijn met leuke en minder leuke kanten.
We willen zo graag nog in sprookjes geloven. Hoe oud we ook zijn. Maar leggen we de lat niet belachelijk hoog? Want als blijkt dat het huis met de charmante uitstraling en authentieke details een bouwval en een hoge kostenpost blijkt te zijn, komt na de teleurstelling de boosheid om de hoek kijken.
Zo wordt ook de baan die op je lijf geschreven was ineens een grote bron van frustratie. En op die prachtige exotische bestemming werd je geconfronteerd met ratten, kakkerlakken en uitdrogingsverschijnselen na het eten van die heerlijke lokale specialiteit.
De liefde is dan weer een verhaal apart. Hoe vaak we ook onze neus stoten, we blijven geloven in die alles overwinnende onvoorwaardelijke liefde waarbij de passie je naar hogere sferen brengt. Ja, get real…
Laatst las ik een artikel over verwachtingspatronen vanuit een mannelijk perspectief. Een man vertelde dat hij zich niet echt gehoord en gezien voelde door zijn vrouw en dochters. Voor hen is hij Superman. De man die de problemen oplost, het geld binnen brengt en leidend is.
Hij ervaart het als een enorme druk om te beantwoorden aan 'de prins op het witte paard syndroom', want als hij van het paard afdondert en zijn kwetsbare kant laat zien, zou dat een teken van zwakte zijn waar niet mee om kan worden gegaan.
Triest. Kennelijk zijn we ook in deze moderne tijd nog dusdanig geconditioneerd dat rollenpatronen en sprookjes hand in hand gaan. Tekortschieten, angst tonen, onzekerheid, kwetsbaarheid, horen bij het mens zijn. Of je nu man of vrouw bent.
Persoonlijk vind ik het krachtig als mensen hun kwetsbare kant laten zien. Dat is overigens totaal iets anders dan in de slachtofferrol duiken waarbij passiviteit overheerst. Het toont karakter om te laten zien wie je bent en waar je voor staat.
Acceptatie is wat anders dan berusting. En loslaten is niet hetzelfde als afscheid nemen. Dromen zijn prachtig om na te jagen maar kunnen veranderen in nachtmerries als de realiteit uit het oog wordt verloren. Net als te hoge verwachtingen niets anders zijn dan toekomstige teleurstellingen. Leef het leven bewust en maak er wat moois van met oog voor elkaar.
(songtekst 'Wat is dromen'?, Ellen ten Damme/3J’s: 'Wat is dromen? Is het hopen, streven, willen weten of vergeten te leven? Is het maar een gedachte, het wachten tussen nemen en geven...?' zie video
