 |
Je kijkt het hele jaar naar de vakantie uit en na 1 dag terug te zijn, weet je niet dat je weggeweest bent. |
Ja, het was heerlijk! Zo snel voorbij he? Dat was zomervakantie 2016. Naar mijn idee moeten er heel veel gescheiden ouders zijn die blij zijn dat deze beproeving weer voorbij is. Maar ik schijn er ook een beetje overgevoelig voor te zijn.
Of misschien doe ik me gewoon niet stoerder voor dan ik ben en hebben anderen er ook last van maar verbergen dat beter, dat kan ook.
Misschien is het tijd dat ik er eens overheen kom en de dingen aanvaard zoals ze nu zijn. Blijkbaar zijn er ook genoeg ouders die vrolijk verder genieten van hun leven. Zo lijkt het.
Sinds een paar maanden zij we uit elkaar. En direct - of misschien daarvoor al - met een ander in zee en op vakantie. Heerlijk al die samengestelde gezinnen.
De foto’s vliegen je op Facebook om de oren, worden volop geliked en aangemoedigd met allerlei loze 'geniet ze' en 'enjoy’s'.
We moeten doorgaan
Daar moet toch iemand naar kijken die zich daardoor doodongelukkig voelt? Echt, ik vind het hartverscheurend. Begrijp me niet verkeerd, het heeft absoluut niets met misgunnen te maken. Zeker niet!
Ik ben wel een soort van jaloers, maar niet afgunstig. Jaloers, omdat deze mensen blijkbaar echt verder gaan met hun leven. Petje af!
Ik doe dat ook, in zekere zin, maar het blijft een zeer kwetsbaar punt terwijl ik al jaren verder ben. Ik ben daar toch niet de enige in?
Opa’s en oma’s moeten het ook allemaal maar aanzien. Hun kleinkinderen met een compleet onbekende man of vrouw lekker aan de haal op een of ander Grieks eiland. Allemaal gelukkig lachend in de camera. Alleen zij en de ouder die is achtergebleven ziet het verdriet van zo’n foto.
De omgeving vertelt je wat een bofkont je bent dat je twee weken lang je eigen gang kunt gaan omdat je kinderen met je ex op pad zijn. Nou... joeppie!
Ik weet niet waarom jij aan kinderen bent begonnen maar ik in ieder geval niet om ze met grote regelmatig te delen met een familie en vrienden kring die ik persoonlijk niet eens ken.
Ik heb eens één moeder gesproken die zij dat ze dit keer (na 6 jaar) eindelijk haar zoon gedag kon zeggen zonder een brok in haar keel te krijgen en in te storten nadat ze de deur dicht deed. Ik herken dat.
Ik heb het zelfs nog steeds als ik ze vrijdag naar school breng met de wetenschap dat ik ze maandag pas weer zie. Ik loop echt niet het hele weekend jankend rond hoor.
Het is alleen dat ene momentje van gedag zeggen. Waarop ze zo heel gezellig door de schoolgang roepen: 'Tot maandag mam'! Ik loop met lood in mijn schoenen de school uit. Mijn dag begint dan echt even waardeloos.
Maar goed, dat blijft en is allicht beter te doen dan de vakanties waarin je continu tassen aan het in- en uitpakken bent en afscheid van ze neemt terwijl je zelf koud uit het vliegtuig bent.