 |
Volgens mij is dit een hele oude uitdrukking. |
Een uitdrukking die zeker bekend is bij de doelgroep van het fiets-evenement ‘Doortrappen’. Een driedaags fiets evenement in
De Ronde Renen.
Doelgroep: Senioren
Doel: Stimuleren van bewegen en dan met name van veilig fietsen
Thema: ‘Fietsen tot je 100ste’
De kick-off was op dinsdag jl., locatie het gemeentehuis in Mijdrecht. Op de twee andere dagen waren de startpunten in Wilnis respectievelijk Abcoude.
Ik las erover in het lokale suffertje/krantje en omdat ik iedere week fiets met vriendin Rian leek het ons leuk om ons hiervoor aan te melden. We kozen ervoor om mee te doen met de Kick-Off. Reden: het startpunt in Mijdrecht, lekker dichtbij. Wel zo handig.
Iets voor tweeën kwamen we aan bij het gemeentehuis. Er stonden al de nodige 70-plussers. Verder veel organisatoren/beleidspipo’s.
Er was koffie en thee. Rian en ik zagen hier, in verband met onze blaasproblematiek, vanaf. Het is een beetje te koud om te moeten wildplassen.
We kregen allemaal een tasje met routebeschrijvingen (daarover later meer), de nodige folders, een pen, een appel, een flesje water een koek. Reuze handig voor onderweg.
De organisatrice heette ons welkom. Er waren fotografen en diverse sprekers. De fiets-gedeputeerde van de provincie (ja die bestaat echt) sprak over de voordelen van fietsen. Hij sprak voor eigen parochie. Een ander sprak over de mooie knooppunt-fietstochten in met name de Ronde Venen.
De Wethouder sprak ons ook toe. Keek naar mij en meldde dat het zelfs voor mensen met een beperking mogelijk is om mee te doen.
Ik keek nog even achter me en zag verder geen afwijkende fietsen, hij had het dus echt over mij.
Zo zie ik mezelf niet als iemand met een beperking. Ok, ik kan niet werken, niet autorijden, niet op een gewone fiets fietsen, maximaal een half uur lopen, soms zelfs achter een rollator. Maar een mens met beperking, nee dat ben ik niet.
De beoogde route was een tocht die via Abcoude zou gaan, voor ons toch wat ver. De Wethouder vertelde een uur in zijn agenda vrijgehouden te hebben, hij zou een uur meefietsen.
Ria en ik hadden dus al besloten om deze ronde voor nu over te slaan, te ver dus. Mijn blaas houdt niet van koud weer en zoals ik al schreef, om in deze koude temperaturen in het wild te moeten plassen en al helemaal in gezelschap van onder andere de wethouder,
dat zag ik niet zitten. Ik heb het sowieso niet zo op deze Wethouder.
Senioren waren de doelgroep en Rian en ik zijn dat niet, daar zijn we te jong voor. We waren dan ook veruit de jongste deelnemers.
Ik schreef eerder al over de groepen ‘grijs-harigen’ die ons al fietsend vaak inhalen.
Op de een of andere manier val ik vaak tussen wal en schip. Qua leeftijd ben ik als 56-jarige veel te jong voor senioren sportief activiteiten, maar vaak fysiek ben ik dan wel weer te oud voor de meeste senioren sportief acties.
Die fietsen dus met gezwinde spoed rustig tochten van 60 km, hoe dan? Mijn fysieke fiets-actieradius is toch wel 20 km. Daarna gaat er van alles mis met mijn ogen en mijn benen. Maar goed, ik dwaal weer af.
Nadat iedereen zijn woordje gedaan had, nam de organisatrice het woord (voor haar niets dan lof). We zouden beginnen met een work-out. Omdat ik niet lang kan staan, was ik tijdens al die speeches al op mijn fiets gaan zitten. Zo ontzettend handig zo’n driewieler, altijd een stoeltje bij de hand.
Om aan die work-out deel te kunnen nemen hadden we toch wat langer moeten kunnen blijven staan en vaak ook nog op 1 been. Zoals ik eerder schreef, zit mijn balans inmiddels op de Noordpool, die van Rian is ook met de noorderzon vertrokken.
Deze work-out was voor ons jongelingen helaas geen optie, te zwaar. De ouwelui deden wel vrolijk mee, hopla met de beentjes en ze vielen niet eens. Wederom hoe dan?
Om een lang verhaal kort te houden
Rian en ik besloten de boel de boel te laten en de work-out aan de sportieve ouden-van-dagen te laten. We kozen de kortste van de fietsroutes, ontdekten al snel een fout in de omschrijving en gingen de paden op en de lanen in.
Onderweg scheen de zon en net toen we onze wijk in reden, begon het voorzichtig te regenen. We kwamen dus redelijk droog thuis.
We hadden ook niet langer moeten fietsen.
In dat geval had ik ofwel alsnog buiten met de billen bloot moeten gaan ofwel had ik alsnog een nat pak enof een natte broek gehad of had ik de wc niet op tijd gehaald. Dus of zeiknat van de regen of zeiknat door mijn eigen gezeik. Maar daarover een andere keer meer. Nu ging het net goed.
Ik was in het begin van dit blog wellicht wat cynisch. Niet helemaal terecht. Veel mensen hebben met veel energie dit project opgezet en ik weet zeker dat veel echte senioren met veel plezier mee zullen fietsen.
Rian en ik hebben het ook leuk gehad. Zo beleven we nog wat en nu kreeg ik, als mens met beperking, speciale aandacht van de lokale Wethouder. Kan ook weer van bucket list af.
Als je eenmaal in de malle molen van het chronische ziek zijn zit, krijg je wel meer termen naar je hoofd gegooid. Ik ben niet alleen ‘een mens met een beperking’ (volgens de Wethouder), maar ik ben ook arbeidsgehandicapt.
Deze laatste uitdrukking stond in het verslag van de UWV-arts die mij (alweer 12 jaar geleden) volledig afkeurde. Verder val ik als MS-er onder het kopje NAH (niet aangeboren hersenletsel), oorzaak van die vervelende cognitie-klachten.
Al die etiketten hebben ook z’n voordelen. Omdat ik bij de gemeente in het bakje: ‘ziek-zwak-misselijk’ zit, heb ik recht op een invalide parkeerkaart en staan er, met dank aan de WMO, een scootmobiel en een rolstoel in de schuur.
Elk nadeel heb z’n voordeel zou Cruyff zeggen. Een van de leukste voordelen is dat ik, als enige MS-er, mee mag trainen met een Parkinson-beweeggroep. En dat laatste ga ik straks weer doen. Leuke groep, uitstekende trainers.
Voor nu wens ik jullie een fijne zondag!
Foto