 |
Nee, dit is niet de titel van de nieuwste thriller van Saskia Noort. |
Dit is ook geen proefstart van Max in zijn Red Bull. Dit is wat me overkwam tijdens een weekje weg met Manlief naar Ouddorp.
We hadden een huisje midden in de duinen. Schitterend uitzicht, rustig weggetje voor de deur en een strandtent op loopafstand. De driewielfiets ging mee, wat kan er nog mis gaan. Ok, de weersvoorspellingen waren slecht. Maar zet mij in een strandtent, uitzicht op zee, met een E-reader en lekker koffie en mijn dag kan niet meer stuk.
We waren hier twee jaar geleden. Dan doe je zulke dingen. Zoals 1x per dag naar de strandtent, verder een stukje fietsen, een stadje bezoeken, lunchen met vrienden en natuurlijk uit eten gaan.
Meer heeft een mens niet nodig. Dat was mijn instelling voor deze vakantie. Ik was wel een week erg moe en beetje verkouden. Maar juist dat is een weekje aan zee een aanrader.
Omdat het huisje op een duin ligt met een steil paadje naar het huisje zelf toe, fietste Manlief mijn fiets naar boven, naar de schuur. Ik volgde met mijn stok. Toen we vervolgens naar het Ouddorp gingen om boodschappen te doen, kwam de confrontatie.
Naar beneden lopend bleek mijn balans zo slecht dat ik zonder hulp van Manlief niet naar de weg kon. Ik had niet genoeg aan de steun van mijn stok. In de supermarkt had ik steun van het boodschappenkarretje.
Manlief moest nadat we boodschappen hadden gedaan wel met zijn auto voor komen rijden en mij ondersteunen naar de auto. Ik was zo ontzettend wankel. Een paar dagen later viel ik voor de AH. Gewoon, daar lag ik.
De volgende dag op naar de dichtstbijzijnde strandtent. Wederom de confrontatie. Eerst moest Paul me ondersteunen om naar de weg te komen. Vervolgens had ik niet genoeg steun van mijn stok en moest ik de rolstoel als rollator gebruiken om naar de strandtent te lopen.
En laat dit nu de enige strandtent zijn in Ouddorp die tijdelijk dicht was. Ik ben nog even naar de vloedlijn gelopen. We hebben een wandeling gemaakt. Ik wisselde lopen af met af en toe in de rolstoel zittend om geduwd worden. Lekker uitwaaien in de duinen en ik heb de zee gezien. Daar word ik blij van. Op zich boeide me die gesloten strandtent niet zo. Waar ik van schrok was dat ik daar niet alleen, zelfstandig naar toe kon. ‘Gewoon’ zelf op pad gaan was niet meer ‘gewoon’.
Een dag later pakten we de fietsen. Althans, Manlief pakte eerst zijn eigen fiets, daarna die van mij en kwam vervolgens terug om mij weer ondersteunen. Het was redelijk weer, we fietsten lekker door de duinen.
Fietsten een steile duin af naar een andere strandtent. Lekker koffie gedronken, uitzicht op zee. Maar toen weer naar boven. Een eitje voor Manlief, voor mij een onmogelijkheid. Dus hetzelfde liedje. Manlief eerst met zijn eigen fiets, daarna die van mij om vervolgens mij met het laatste stukje te ondersteunen om weer bij mijn fiets te komen.
Kakkerdekak. Dit wil ik niet. Ik ben 58 en moet me door mij eigen man laten helpen om überhaupt nog ergens te kunnen komen. Alsof ik 90 ben. Het was en is confronterend. Mijn balans is zo slecht dat een stok niet meer genoeg is.
Van de auto naar de voordeur, hulp nodig. Van de schuurdeur naar de achterdeur kan niet zonder stok. Van de eettafel naar de bank is een uitdaging. En ik wil niet afhankelijk zijn. Ik wil weg kunnen gaan wanneer ik weg wil en niet moeten wachten op hulp.
Thuis en in ons dorp lukt me dat. Ik waggel als een hoogbejaarde pinguïn en strompel me door de dag. Met mijn driewielfiets en mijn rollator. Maar daar, in die mooie duinen zat ik vast. Letterlijk vast. Het enige dat ik zelfstandig kon, was een rondje om het huisje.
Ik heb altijd gezegd dat ik van al mijn MS klachten, mijn cognitieve achteruitgang het ergste vind. Dat ik zoveel vergeet, dat het denken zo traag gaat, dat zoveel minder prikkels kan verdragen, dat ik het overzicht vaak kwijt ben, enzovoort.
Ik vond dit erger dan de lichamelijke achteruitgang. Daar had en heb ik me al heel lang bij neergelegd. De schuur staat vol met hulpmiddelen. Ik heb al vele hobbels genomen, vele stappen teruggezet. Daar valt goed mee te leven.
Nu zie ik dat ik dat kon zeggen vanuit een luxe positie. Ik was een soort van onafhankelijk. Iedereen kent de slogan: ´je mag alles van me weten, behalve mijn pincode´. Ik kon het me veroorloven om te zeggen: ´je mag alles van me afnemen, behalve mijn onafhankelijkheid´. Die slogan werkt niet meer. Ik moet dealen met een nieuwe werkelijkheid.
Het viel voor Manlief ook niet mee. In plaats van een nog enigszins zelfstandige Mia had hij de negentig jarige versie bij zich. Die zich bij ieder op- en afstapje moest laten ondersteunen.
Max zei ooit in een interview: ‘als het goed is, is het goed en als het kut is dan is het kut’. Welnu: dit is gewoon kut. Ik wil mijn relatieve onafhankelijkheid terug. Ik was qua vervoer al afhankelijk omdat ik in verband met cognitieklachten geen auto kan rijden.
In ons dorp ben ik wel eigen baas. Ik was er een soort van tevreden mee dat ik fysiek en cognitief geen 58 maar 85 ben. Nu ben ik in een maand tijd 5 jaar ouder geworden. Dat gaat me te snel. Zo’n snelle achteruitgang had ik, gelukkig, niet eerder.
Gelukkig is niet alles negatief. We hebben ondanks mijn beperkingen en mijn terugval een redelijke vakantie gehad. Het is altijd leuk om naar de kust te gaan. Dat zal ik blijven doen. En ik ben een buitenmens. Vanmiddag een stukje kunnen fietsen, extra blij met mijn driewieler. En wat die terugval betreft. Dat komt wel weer goed. Ooit.