Bobbel en de broodjes

Onze wekelijkse boodschappen deden wij begin jaren tachtig op donderdagavond.

We fietsten dan van ons werk (we werkten bij dezelfde bank in Den Haag) naar het Anemoonplein waar een vestiging van Konmar zat en daar haalden we dan ook meteen een stokbrood, zodat we bij thuiskomst vlot aan tafel konden.

Als we de tassen met inkopen twee etages trappen op hadden gezeuld, werd wat nodig was in de koeling geplaatst en daarna kwamen stokbrood, kruidenboter en wijn op tafel. Doorgaans zaten we dan in de huiskamer op de grond aan de salontafel en stond de tv aan.

Ik heb geen idee of er dan een specifiek programma was of dat we een clip-station op hadden staan: Music Box of Skytrax. Uiteindelijk restte van het stokbrood nog wat kruimels, was het bakje kruidenboter leeg en kon de wijnfles bij ‘het glas’. En dan ruimden wij op en gingen naar de keuken om de afwas te doen en de boodschappen op te ruimen.

Op één van die avonden was Marian met het stokbroodmandje en de borden naar de keuken gegaan, toen ze de kamer weer binnenkwam en fluisterde: 'Ssst! Kom eens kijken'. Snelwandelend op mijn tenen ging ik richting keuken. Om de hoek van de gang kijkend, zag ik Bobbeltje bij één van de tassen met boodschappen zitten.

Terwijl wij hadden zitten eten, was ons zwarte makkertje eens op onderzoek uitgegaan en had hij ontdekt dat er een plastic zak met puntbroodjes in een tas zat. Hij had hem eruit gevist en was er natuurlijk al snel in geslaagd om een gat in het plastic te maken waarna het een koud kunstje was om aan een kadetje te pulken en er stukjes van te kunnen eten.

Marian stond breed glimlachend voor me en ik haastte me, opnieuw op mijn tenen, weer de huiskamer in waar ik mijn fototoestel pakte en weer terugging. En pas toen ik het tafereeltje had vastgelegd, was het tijd om Bobbeltje eens ernstig toe te spreken.

Of hij nu echt dacht dat dat mocht. Dat dit natuurlijk helemaal niet kon. Of zijn moeder hem dat nooit had verteld. Dat hij eigenlijk maar een schoffie was. Dat hij zich diep zou moeten schamen. En dat wij hem een absoluut wereld-ventje vonden. Waarna wij hem optilden en beurs knuffelden, iets dat hij wel gewend was.