 |
Hoe een typisch accent voor grote verwarring kan zorgen. |
Zo moest ik een gevangene, een echte Amsterdammer, die zat voor een drugsdelict, vertellen wat de regels waren en waar hij zich aan moest houden.Hij maakte me zo ongeveer uit voor rotte vis en het botste gelijk met die vent.
Mijn instructies konden hem gestolen worden. Hij denderde maar door in zijn platte Amsterdams met termen als: 'Krijg de kankertyfus met je pleuris regels. Dat gemierenneuk! Het zal me an me reet roesten lul in de pot! (=kletskous, praatjesmaker)'.
Ik zei tegen mijn commandant: 'Als die vent me nog een keer een lul noemt, dan sla ik hem voor zijn bek. Ik laat me niet verrot schelden'! 'Kalm aan Ebel, dat meent hij niet zo. Amsterdammers lullen altijd zo. Wacht maar, hij draait zo wel bij'.
En dat was ook zo, want even later kwam hij bij me en zei: 'Mot je een bakkie pleur'?Ik was nog steeds in alle staten en zei: 'Van jou? Sodemieter op, jij! Bekijk het even, van jou niet'!
Maar hij bleef aandringen en zei: 'Ik wil even met je praten'. 'Ik heb helemaal niet de behoefte met jou te praten', zei ik. 'Nou, zei mijn commandant, Ik zou het toch maar doen, want wat hij zegt, lijkt misschien een belediging, maar hij bedoelt het niet zo'.
Dus met gepaste tegenzin nam ik hem mee naar zijn cel en daar hebben we samen wel twee uur gepraat. Hij voelde wel dat hij te ver was gegaan tegen mij en zei: 'Sorry bewaarder, trek ’t je niet an, ik ben geen bonjemaker en ik heb geen spatsies.
Ik zeg nog tegen me eigen, ik had misschien effe me klep motte houwe. Maar die regeltjes van jullie zijn zo streng. Waarom? Ik heb er geen sjoege van maar ik word daar so pissig van.
Je ben voor mij helemaal geen lulhannes of zo, maar toen je met dat gemiereneuk aankwam, werd ik effe gallisch'. Toen wist ik dat dit normaal taalgebruik voor hem was en dat hij alleen maar een hekel had aan strenge regels. Maar die waren er niet voor niets en dat begreep hij ook wel.
We werden het eens en ik had totaal geen last meer met hem. Daarna heb ik met hem in de bajes nog menig ‘bakkie pleur' gedronken. En mijn commandant had gelijk: 'Amsterdammers lullen altijd zo'.
Geschreven door: Rob Stam.