 |
Wat voel ik me gezegend om mijn 9e kleinkind van zo dichtbij te mogen zien opgroeien. |
Hij is nu 10 maanden. Ik heb me verbaasd en verwonderd over hoe alles in ons aanwezig is bij onze geboorte. Op een gegeven moment zie je hem oefenen met kruipen. Dat is niet vóórgedaan, maar dat gaat hij gewoon uit zichzelf oefenen. Dat zit er dus gewoon in!
En zo ook met de geluiden die hij maakt om klanken te oefenen etc. Ha ha ha, krrr, krr, krr enzovoort. Het ontdekken van zijn eigen handen en voeten.
Bijzonder vind ik dit. Nog nooit ben ik me er zo bewust van geweest dat alles in ons zit. En als de tijd rijp is, word er geoefend en komt het eruit.
En wat is het heerlijk om zo’n mini mensje te zien en horen schaterlachen of als hij kruipt ‘als een malle’ omdat mama net doet of ze achter hem aanzit en hem wil pakken.
Ik kan tijden alleen maar kijken naar dit prachtige schouwspel van een kind dat van alles ontdekt en uitvindt. De bak met knijpers van oma is prachtig speelgoed. En al kruipend in elke hand een knijper vasthouden, is een hele klus. Maar hij gaat onverstoord door. Als hij er één loslaat, probeert hij het gewoon opnieuw.
Wij hebben een klitteband dartbord voor de kinderen. Met kleine balletjes die blijven plakken als je ze gooit. Als Silvan bij me was, nam ik hem weleens op de arm en pakten we samen een balletje. Dan duwde ik zijn handje tegen het bord en riep ‘woepie’ of iets dergelijks.
Dat vond hij grappig.
Maar eigenlijk hebben we het helemaal niet heel vaak gedaan. Toen zijn papa hem gisteren op de arm had en vlakbij het bord zat, gaf hij hem een balletje en toen gooide hij het op het bord! Wauw dacht ik, dat heeft hij onthouden en nu met zijn 10 maanden jong gooit hij het balletje er zelf op.
Ik ben echt onder de indruk van ons, van een mens, van alles wat in ons ‘zit’. Het is de kunst voor ons als we al hoog en breed volwassen zijn om authentiek te zijn.
Vaak hebben we geleerd om ons op bepaalde manieren te gedragen of juist niet. Geniet van de allerkleinste mensjes en herinner je wie jij bent.