 |
Het verleden bestaat niet. Dus hoe is het mogelijk dat je erin blijft hangen? |
Er is alleen nu
Dat heb ik al vaker geschreven en ik ga het nog heel vaak schrijven. Want we vergeten dit allemaal constant. Ik vergeet het zelf ook constant, maar steeds minder vaak. Wanneer je dit vergeet, wordt het leven ingewikkeld. Wanneer je dit beseft, ervaar je mindfulness en is alles goed.
Hoe krijg je toegang tot het verleden? Precies, met herinneringen. Herinneringen zijn gedachten die je helpen om een deel van het verleden opnieuw te ervaren.
Kun je je nog herinneren hoe je dit artikel opende? Dat moment ligt inmiddels in het verleden. Het moment is weg, maar de herinnering kun je nog steeds ervaren.
Maar op het moment dat je die herinnering naar boven haalt, is het nog steeds nu. Het is niet ineens vijf minuten geleden.
Herinneringen (en alle andere gedachten) ervaar je altijd in het moment. Ook al geven ze je het gevoel dat je door de tijd reist.
Het is alsof je een virtual reality bril op zet. Je bent gewoon hier en nu, maar je ervaart een andere wereld en hebt het gevoel dat je je in een ander moment bevindt.
Maar in werkelijkheid is het altijd even simpel. Er is alleen hier en nu. En in dit moment ervaar je gedachten.
Als het verleden niet echt bestaat maar alleen in gedachten dan is het dus logisch dat we onderzoeken hoe we met deze gedachten omgaan.
Als je bent zoals veel mensen, dan ervaar je gedachten van spijt. Er zijn dingen gebeurd die niet zo leuk zijn en je hebt het gevoel dat je het beter had moeten doen.
- Misschien had ik anders moeten reageren.
- Als ik dit had gedaan, was dat niet gebeurd.
- Had ik daar toen maar meer aandacht aan geschonken…
We hebben allemaal dit soort gedachten van tijd tot tijd. Maar niet iedereen neemt ze even serieus. Want het zijn gedachten waar je weinig mee kunt.
Als je destijds precies wist hoe je je nu zou voelen, dan zou je het misschien wel anders hebben aangepakt. Maar dat is het hele punt.
Je wist toen niet hoe je je nu zou voelen. Je kunt niet in de toekomst kijken.
Achteraf is het altijd makkelijk praten. Want ja, als je toen niet lui was geweest, zat je nu niet met problemen. Maar je was toen wél lui.
En de kans is groot dat je op dat moment niet anders kon dan lui zijn. Het was het beste wat je toen kon doen op dat moment.
Je wist toen ook wel dat je gedrag misschien niet onwijs constructief was. Maar op dat moment besloot je toch dat het de beste optie voor je was. En dat is wat het is. Dat wil niet zeggen dat je dat in de toekomst zo opnieuw wilt doen.
Maar het heeft ook geen zin om er spijt over te voelen. Want met spijt verander je niets, behalve je humeur.
Je leeft in een chronisch ‘nu’
Het verleden kun je alleen accepteren. Of beter: je gedachten over het verleden kun je alleen accepteren. Want meer is er niet van over. Door constant te wensen dat het verleden anders was, ben je in strijd met de realiteit.
En daardoor ervaar je stress, spanning, angst en frustratie. Het verleden was niet anders. Het was precies zoals het was. Net zoals dit moment precies is zoals het is.
Jouw waarneming is zoals een grote rots midden in een rustig stromende rivier. Terwijl jij stilstaat, stroomt het leven door. Het water dat de rots raakt, is nooit hetzelfde, altijd vers en heeft niets te maken met het water dat al is gepasseerd of het water dat erop volgt.
Je leeft in een chronisch nu. Altijd nieuw, altijd vers en los van wat er was. Dat klinkt lekker zweverig, maar het is heel praktisch.
Het helpt je namelijk realiseren dat die gedachten over het verleden niet meer dan gedachten zijn. En dat je ervoor kunt kiezen om ze minder serieus te nemen.
De realiteit is vaak heel basaal: een persoon, zittend op een stoel, verzonken in gedachten over het verleden. Dat is wat er in zo’n moment plaatsvindt. Meer niet.