zelfmedelijden artikel Zelfmedelijden voelt fijn en tegelijkertijd troosteloos. Dat moet toch beter kunnen?

Ik zit al een paar dagen te zaniken. Want ik vind mezelf zielig. Ik slaap slecht, de aannemers maken me vroeg wakker, het is koud in huis, er ligt rommel en het maakt een hoop lawaai.

Zelfmedelijden dus. Het is mooi spul. Want aan de ene kant voelt het zo comfortabel en verleidelijk. Omdat ik net kan doen alsof het niet mijn verantwoordelijkheid is en het niet mijn schuld is dat ik me ongelukkig voel. 

Maar aan de andere kant maakt het me ook machteloos. Want als anderen blijkbaar mijn geluksniveau kunnen bepalen, ben ik dan overgeleverd aan de buitenwereld?

Zelfmedelijden is als een McDonalds menu
Precies, het voelt nu comfortabel en later ervaar je brandend maagzuur. Zelfmedelijden geeft je een manier om jouw verantwoordelijkheid over te dragen aan anderen. Om jezelf zielig te vinden en redenen te vinden om te mogen klagen.

Want ja, je hebt het zwaar. En absoluut, het leven is niet makkelijk. En jij kunt er niets aan doen, super zielig. Het is een manier om te vragen om aandacht en liefde. En daar is niets mis mee, want we kunnen van tijd tot tijd allemaal een aai over de bol gebruiken.

Ik weet dat dat voor mij geldt. Maar uiteindelijk leidt zelfmedelijden niet tot blijvend geluk. Het leidt niet tot innerlijke kracht, zelfvertrouwen, tevredenheid, vrijheid en blijdschap.

Nee, eerder het tegenovergestelde. En daarom koos ik ervoor om ermee te stoppen en kan ik je aanraden om hetzelfde te doen.

Waarom zelfmedelijden meestal niet slim is
Zelfmedelijden brengt je op de lange termijn niets wenselijks. Net zoals fastfood je op de lange termijn niet vooruit helpt. Dat wil niet zeggen dat het geen plek kan hebben in je leven.

Want soms wil je gewoon even genieten zonder je druk te maken over de toekomst. We zijn niet altijd zo rationeel als we soms zouden willen, dat is zoals het is.

Maar zoals we ongezonde voeding beperken zodat de balans bewaard blijft, wil je ook zelfmedelijden doseren. Want je hebt er al snel teveel van.

Je voelt jezelf zielig, alsof je slachtoffer bent. Prima. Maar wat nu als je ervoor zou kiezen om die gedachte los te laten? Wat nu als je je verantwoordelijkheid niet weg zou duwen, maar juist naar je toe zou trekken?

Trek de verantwoordelijkheid naar je toe
Bijvoorbeeld: ik heb er zelf voor gekozen om een opbouw te laten plaatsen. En als ik alle moeilijke gedachten niet meeweeg, is de situatie best prima. Het is koud, maar ik kan ook extra kleding aantrekken of de elektrische kachel wat hoger zetten.

Blijkbaar ben ik daar te lui en/of te zuinig voor, dus heb ik het koud. Maar dat is mijn eigen keuze en ook mijn eigen verantwoordelijkheid. Dus waarom zou ik zelfmedelijden ervaren?

Stel dat iemand zich niet gedraagt zoals jij wilt. Dat voelt niet fijn en je voelt je misschien slachtoffer. Maar weet je wat? Jij kunt je wél gedragen zoals je zou willen. Wat gebeurt er als je de moeilijke gedachten niet meeweegt?

Zijn er dingen die moeten gebeuren die je eigenlijk niet wilt doen? Perfect, dat is een geweldige voedingsbodem voor zelfmedelijden.
Vraag jezelf eens af: hoe ziet die taak er in de praktijk uit?

Bijvoorbeeld het doen van je belastingaangifte. Je kunt er eindeloos tegenop zien maar in werkelijkheid is de taak heel simpel: zoek papieren op met getallen, log in, vul getallen in, indienen, klaar. Zie je hoe het je moeilijke gedachten zijn die de zelfmedelijden veroorzaken?

Zelfmedelijden geeft je een naar en machteloos gevoel. En het zet je aan tot zeuren, gedrag waar je niemand blij mee maakt. Vraag jezelf af: wat is de reden dat ik me slachtoffer voel? En: wat kan ik doen om de verantwoordelijkheid naar me toe te trekken?

Je kunt je altijd nog zielig voelen
Precies, dat is het leuke hieraan. Als je zelfmedelijden ervaart, wees dan eerst kritisch naar jezelf. Onderzoek of en hoe je je eigen ellende veroorzaakt.

Zet de stappen die je kunt zetten om de situatie beter te maken. Je zult zien dat je vaak beseft dat je geen reden hebt om zelfmedelijden te ervaren en dat je gewoon de realiteit kunt omarmen en een kleine stap kunt zetten om de situatie beter te maken.

En merk je dat al die dingen je niet helpen? Dan kun je er altijd nog voor kiezen om te wentelen in zelfmedelijden en te klagen tegen iedereen die je tegenkomt. Prima toch?

Gebruik de slachtofferrol niet als je eerste maar als je laatste optie. Je zult merken dat je er steeds minder vaak in terecht komt.
En gaandeweg steeds meer kracht, blijdschap en vrijheid ervaart.

Die nietenschieter maakt me nerveus, dus ik kan gewoon buitenshuis werken zolang de werklui er zijn, geen probleem. Hoe kun jij uit de slachtofferrol stappen en verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk?

Bron + foto