moederschap artikel Zo zeker dat ik wist dat ik Klassiek Homeopaat wilde worden, net zo zeker wist ik al heel jong dat ik moeder wilde worden.

Een besef van wat moeder zijn echt inhoud, had ik toentertijd niet, alleen een diep instinctief gevoel waar ik me door liet leiden. Ik vraag me wel eens af of - indien je precies weet wat moeder zijn inhoud - je andere keuzes zou maken.

Maar waarschijnlijk had ik ook hierin, gezien mijn eigenwijze aard, mijn instinctieve gevoel de boventoon laten voeren. Overigens is dat denk ik de natuur van een vrouw.

Ik wist toen niet hoe dapper ik moest gaan zijn. Het leven was veelal niet lief voor mij geweest in mijn jeugd en ik had al pittig wat ervaring met strijden, traumatiek en niet opgeven, maar terugkijkend begon de onbaatzuchtige dapperheid vanaf het moment dat mijn prachtige oudste kind in mijn buik groeide.

Van psychiatrische postpartum klachten had ik nog nooit gehoord, tot het moment dat ik ermee te maken kreeg en mijn wereld letterlijk veranderde in een dagelijkse hel.

Iets wat je nooit aan iemand zult kunnen uitleggen die dit niet zelf meegemaakt heeft. Van de jarenlange strijd die ik toen gevoerd heb als jonge moeder hebben de mensen om mij heen geen weet.

Dat soort dingen zijn amper uit te leggen en veelal voel ik een oordeel, dat oordeel kwetst mij, dus heb ik het er maar niet te veel over. Het was mijn strijd en mijn dapper moeten zijn.

Dapper moeten zijn voor mijn kinderen, want het werden er drie in de jaren die voorbij gingen. Drie mocht ik er dragen, drie mag ik er lenen, drie keer kwam postpartum om de hoek kijken.

Kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen, grote zorgen. Niet alleen mijn oma zei dit altijd, maar ik geloof dat al onze oma’s deze uitspraak deden of doen!

Deze uitspraak schiet hedendaags vaak door mijn hoofd. Uiteraard zijn er gezinnen waar de zorgen amper noemenswaardig zijn, maar het lijkt erop dat zij tot de minderheid behoren.

Bang en zorgen
Toen ze klein waren was ik bang als ze koorts hadden, ik maakte me zorgen. Ik huilde van emotie als ze op schoolreisje gingen, want ik maakte me zorgen.

Boos was ik als ze gepest werden, want ik maakte me zorgen. Pijn had ik toen ze verdrietig waren van de scheiding, want ik maakte me zorgen. Maar alle zorgen leken uiteindelijk op te lossen en te behoren tot een natuurlijk proces van loslaten of misschien ook wel tot een proces van groei, groeien in je moederrol.

Oefenen met zorgen, omdat de zorgen een andere omvang zouden aannemen in de loop van de jaren die zouden volgen. De omvang van het incassatievermogen, dat je moet hebben als moeder wanneer ze gaan puberen, vergt mijns inziens namelijk best wel oefening.

Want wat moet je dapper zijn en wat moet je incasseren als ze de wereld van drank en drugs betreden, van gevaren tijdens de nacht, foute feesten, foute vrienden, social media, stressvolle toetsweken en losgeslagen hormonen.

Dapper wezen
Wat dapper moet je zijn als ze je aankijken en je in hun blik weerstand naar jou ziet. 

Wat dapper moet je zijn als vriendjes overlijden.

Wat dapper moet je zijn als ze het niet meer zien zitten en jij ze moet sturen, raadgeven en troosten, terwijl diep van binnen wanhoop en verdriet rode alarmsignalen uitzenden. Paniek voelend wanneer je aanloopt tegen 5 maanden wachttijd voor hulp die eigenlijk op dat moment cruciaal is.

Wat dapper moet je zijn! Want je bent hun voorbeeld, hun rolmodel, hun veilige haven. Maar uiteindelijk ben je zelf ook maar een mens,
een vrouw met haar eigen onzekerheden, haar eigen valkuilen, angsten en meegedragen trauma’s.

Ik vraag me wel eens af, wanneer mensen naar mij kijken, naar mij en mijn gezin. Wanneer ze denken, oordelen en hun mening vormen of zij beseffen hoe hard ik iedere dag weer mijn best doe dapper te zijn, hoe hard ik worstel met de demonen uit mijn eigen jeugd.

Wellicht is het makkelijker,wanneer je zelf een stabiele jeugd gehad hebt. Wellicht heb je dan een stabielere basis en een dieper zelfvertrouwen waar je op kunt leunen.

Misschien is het ook makkelijker als je niet gescheiden bent en je als vader en moeder samen kunt sturen en begeleiden. Dat weet ik niet, voor mij is geen van beide het geval.

Wat ik wel weet, is dat ik mezelf dapper vind en ik ben trots dat ik het mag zijn voor mijn drie liefdes, want zij zijn degenen die mij de grootste levenslessen tot nu toe hebben laten ondergaan.

Het is een wisselwerking, het is een dynamiek. Er is geen grotere uitdaging en geen grotere ontwikkeling dan die van het proces van moederschap.