ruby artikel Dag lieve Ruby,
Het is stil in huis, doodstil...

Geen zacht gesnurk naast me, geen lik over m'n hand, geen bruine ogen die mij aankijken... Als in een waas loop ik de trap af, de keuken in, maak koffie ga weer naar boven en open Facebook.

Soms hè, heel soms voel ik mij wel eens alleen zo zonder partner, kinderen, ouders, zus en nu ook hond, maar dan bedenk ik mij hoe gezegend ik ben met jullie allemaal!

Gisteren was een zwarte dag, een dag die ik weliswaar aan zag komen maar waar je eigenlijk toch nooit echt klaar voor bent. Het begon met het telefoontje aan Caspar, de holistische dierenarts.

'Caspar met Lucia, ik was gisteren nog bij je met Ruby weet je nog? Het gaat niet meer Caspar, kun je vandaag komen voor jeweetwel'?

'Ach Luus wat erg voor jullie, ik werk vandaag buiten de praktijk met paarden maar ik zou om vier uur ongeveer bij jullie kunnen zijn'. 'Dat is goed Caspar,' zeg ik met een door tranen verstikte stem.

En dan begint je laatste dag met je trouwe hondenvriendin. Wat hebben we veel meegemaakt samen, lief en leed gedeeld. Wederzijdse onvoorwaardelijke liefde waar je dan bewust een einde aan moet maken, hoe erg is dat?

Een laatste keer til ik haar op en samen lopen we voorzichtig de trap af, door haar dikke vacht heen voel ik haar magere lijfje.Ik zet haar behoedzaam neer in de tuin wankel en moeizaam scharrelt ze rond, doet haar behoefte en komt weer binnen.

De laatste dag, ze ligt op haar vaste plekje in de praktijk en ik pak de grote 'bean bag' uit de schuur en ga naast haar zitten. Ik streel haar zachte vacht en terwijl de tranen onophoudelijk over mijn wangen rollen zeg ik keer op keer dat ik zo ontzettend veel van haar houd en dat ze de allerliefste hond van de hele wijde wereld is... nog één keer een kus op haar zachte snoet.

Ze kijkt mij aan en als om mij een plezier te doen eet ze nog een paar brokjes en neemt een slokje water.

Middag... ze gaat nog maar een keer naar buiten, doet haar laatste plas. Gaat weer naast mij liggen, kop op mijn been. Om half vier belde Caspar: 'ik kom er aan'.

De bel... oh jee... wat snel... ik ga open doen en daar staat mijn lieve vriendin Marion. 'Ik zat niet meer rustig op mijn werk', zegt ze. 'Ach lieverd wat fijn dat je er bent,' zeg ik. Huilend sla ik mijn armen om haar heen.

Sleutel in het slot. 'Niet schrikken, ik ben het'. De stem van mijn vriendin Yvonne... steun, rots, vriendin, praktijkondersteuner. Wat een engelen zijn er toch om mij heen.

En dan weer de bel... Caspar. Hij knielt op de grond naast Ruby, aait haar over haar kop, kijkt in haar vermoeide ogen en zegt: 'Luus, het is de juiste beslissing'. Hij loopt naar zijn leren koffertje en gaat de injectie voorbereiden.

Eerst zal hij haar in narcose brengen en daarna met de tweede prik haar hartje laten stoppen. Ik streel haar zachtjes, Caspar geeft haar de prik in haar bil, een nare prik, ze kijkt achterom, ik zie dat het pijn doet maar ze geeft geen kik, mijn stoere Ruby. 'Ik stop even op de helft', zegt Caspar.

Ruby wordt slaperig en vervolgens geeft Caspar haar de rest van de narcose. We zitten bij haar, praten wat,
ik blijf haar strelen en na een tijdje hoor ik voor het laatst het mij zo vertrouwde gesnurk. Ze slaapt, alleen zal ze nu nooit meer wakker worden.

Caspar zegt dat hij nu de laatste prik gaat geven, hij zuigt rose vloeistof op in een dikke injectienaald controleert nog even of ze echt slaapt en geeft haar dan de prik in haar hartje. Ik blijf haar strelen, ook als ze niet meer ademt, ze is nog warm.

foto1 tekst lucia

Caspar zegt dat hij weg moet, wenst mij heel veel sterkte en geeft mij twee zoenen. Yvonne pleegt diverse telefoontjes met het dierencrematorium en Marion schenkt een glas wijn voor me in. 'Over een half uur halen ze haar op', zegt Yvonne. Ik blijf haar strelen en voel haar lijfje kouder worden.

De bel... lieve mensen met een brancard en met alle respect wordt ze op een deken gelegd en in een 'body bag' gedaan. Samen met de medewerker draag ik haar zelf naar de klaarstaande auto.

Dag mijn lieve Ruby, dankjewel voor alles, vrouwtje houdt heel veel van je en eens zien we elkaar weer, dat weet ik zeker! Ga nu maar lekker naar opa, oma, tante Marja, oom Jan en Frans... Ze zullen je vast met alle liefde hebben ontvangen.

fot21 tekst lucia


SaveSaveSaveSave