Moe van de dg Ik schrijf mijn blogs altijd zelf, het zijn mijn eigen ervaringen die ik met jullie wil delen. Echter dit blog heb ik niet zelf geschreven, ik mag de tekst lenen van Reni de Boer. 

Reni de Boer schrijft columns voor het blad MenSen van de MSVN (de patiëntenvereniging). Haar laatste column: ‘Slappe Hap’ raakte me enorm. Waarom? Deze column gaat ook over mij. Haar ervaringen zijn mijn ervaringen:
Moe van de dag en dat iedere dag weer. Terwijl Paul na een lange dag werken nog even een rondje gaat hardlopen, lig ik voor pampus op de bank.

Ik mocht haar column met jullie delen. Waarvoor mijn dank. Want dit gaat over mij (en vele andere MS-ers).
Lees hieronder de column van Reni de Boer (MenSen april 2016).

'Slappe hap'
Dansend met Daan zit ik in de nieuwe commercial van Stichting MS Research. Je ziet ons samen in beeld, Daan zijn mooie hoofd dicht tegen het mijne. Niets aan de hand. Dan gaat de camera naar beneden en zie je dat Daan me tilt, net met mijn voeten boven de grond.

Nu heb ik een rolstoel, maar ik kan nog kleine stukjes lopen. Mits ik zie waar mijn voeten zijn. Zo dicht schuifelend tegen elkaar aan is dit inderdaad de enige manier dat het een beetje lukt.

De camera gaat weer omhoog en Daan kust me. Op TV. Eigenlijk kan dat natuurlijk niet. Toch vind ik het fijn om naar te kijken. Daan is sterk. Je ziet het niet aan hem, maar het is zwaar om me zo te tillen. Hij hield het vol en ik was na een half uurtje opnames maken al weer uitgeteld. Van het hangen en kussen.

Soms word ik er moe van, van dat lijf van mij. Het kan niets hebben, wordt overal moe van en vecht ook nergens een beetje tegen. Elk virusje dat hier binnenkomt, laat ze gewoon door om vervolgens zich volkomen te laten vloeren. En we hebben hier nogal wat virusjes sinds Faas naar de crèche gaat.

Faas vecht een dagje met hoge koorts en is daarna weer even sterk en vrolijk als altijd. Daan kucht drie keer en ik… ik moet met allemaal idiote klachten naar de huisarts, die ik inmiddels erg goed ken.

Ik voel me ondertussen een hypochonder met aanstelleritus. Ik zie groen van jaloezie als mijn sterke man met zijn sterke lijf thuiskomt van werk, Faas naar bed brengt, met de hond gaat lopen, eten kookt en vervolgens zegt:
‘Ik ben zo moe, ik denk dat ik een stukje ga hardlopen’. En vervolgens 7 km gaat rennen en minder vermoeid thuiskomt.

Tijdens deze hele riedel zit ik op de bank. Met mijn vermoeide lijf. Te zitten en moe te zijn. Van de dag. Niet van werk of huishouden. Gewoon van de dag. Slappe hap. Dat is het dat lijf van mij. Slappe hap tussen twee sterke mannen. Twee mooie lijven, blakend van gezondheid. En dat van mij.

Het is maar goed dat ze van me houden, want ik hou wel van mezelf, maar dat lijf kan me gestolen worden.
Of gerepareerd. Dat zou ook fijn zijn. Daar is veel onderzoek voor nodig en daarom hang en kus ik op TV.
Dans, dans dans!

SaveSaveSaveSave