het leven artikel Hoe zou het toch komen dat ik altijd redelijk snel weer terugveer na een moeilijke situatie.

Dat bedacht ik mij afgelopen week in het laatste geval met het laten inslapen van mijn lieverd Ruby.

Zou ik mijzelf afgesloten hebben voor pijn, ben ik inmiddels zo vaak tegen de vlakte gegaan, emotioneel, relationeel, financieel en zakelijk dat ik eelt heb gekregen op mijn ziel?

Of ben ik gewoon vreselijk positief ingesteld en zo ja, hoezo dan? Eerlijk gezegd weet ik het niet... you tell me.

Want de afgelopen pakweg 10 jaar zijn toch een behoorlijke emotionele rollercoaster geweest. Blauwe plekken van het heen en weer geschud worden en net als in een rollercoaster, genoten van de spanning, gedacht dat ik dood ging en verbaasd en af en toe kotsmisselijk weer uitgestapt en besloten nooit maar dan ook nooit meer in zo'n stomme achtbaan te gaan.

Die gedachte hang ik trouwens nog steeds aan, geen rollercoaster meer, maar liever een rustig reuzenrad met comfortabele zitplekken en lieve mensen bij mij in de cabine.

Een klotenjaar is het in elk geval wél geweest, tjongetjongetjonge, na een lang en verdrietig 'voorspel' van kanker, ziekenhuizen, chemokuren en gedoe, mijn zus en zwager verloren, zag ik trouwens ook vreselijk tegenop; dat ik zonder partner naar de crematie zou moeten en misschien nog wel erger daarna ook weer in een leeg huis komen met je verdriet.

En dat was ook op z'n zachtst gezegd niet leuk, maar ja, je doet het, eigenlijk omdat je geen andere mogelijkheid hebt, toch? Verder een goede vriend plotseling verloren aan de complicaties bij een dubbele longontsteking én een vriendin binnen 4 weken aan uitgezaaide kanker.

Maar... daar was altijd als een rode draad in mijn leven, Ruby. Nou dat hele verhaal kennen jullie inmiddels ook, zij is dinsdag 4 oktober de rainbow bridge overgegaan en nu ben ik dus écht 'alleen'.

Maar weten jullie wat zo vreemd is? Ik voel zoveel liefde om mij heen, van mijn dierbare vriendinnen, van jullie zijnde cliënten, dat ik mij nu ook niet écht eenzaam voel. Ik heb wel verdriet hoor en ik mis haar vreselijk, tuurlijk, maar ik voel mij ahw 'gedragen' door iedereen.

Daar wil ik jullie ontzettend voor bedanken! En verder, gewoon zoals Barry Stevens altijd zei in de Playbackshow (djiezus ik word oud): 'gewoon doorgaan'.

Maar lief universum, kappen nu hè met die geintjes, klaar ermee, tijd voor plezier, liefde en geluk! Ik vind namelijk dat ik dat verdien!

Dikke zoen voor jullie allemaal!


SaveSaveSaveSaveSave