haargroei artikel Sinds ik in de overgang ben, is er in mijn leven veel veranderd.

Zo kreeg mijn lichaam langzaam maar zeker een nieuwe wat rondere vorm, is mijn dag-nachtritme op de schop en kan ik ineens niet meer zo goed tegen wijn.

Wat ook veranderd is, is mijn haargroei. Toch wat minder haar op mijn hoofd, wat meer haar op mijn kin.
Maar vooral die haren op mijn tanden vallen op!

Schijnbaar moeiteloos zeg ik wat ik op mijn hart heb. Het floept er te pas en te onpas uit. De tijd van compromissen voor de lieve vrede is definitief voorbij. Geen glimlach meer als ik irritatie voel.

En terwijl de ober tijdens onze verjaardaglunch in een toch wat duurder restaurant voor de tweede keer achter mijn stoel langs in de kast moet zijn (waarvoor het nodig is dat ik opsta en van de tafel wegloop), vraag ik het hem direct: 'blijft dit zo? Want anders wil ik graag een andere tafel.'

Niet boos, maar wel heel duidelijk. 'Nee, nee', verzekert hij me, terwijl hij verschiet van kleur, 'dit was echt de laatste keer'. Ik zie mijn dochter schrikken en ik zie mezelf even door haar ogen en schip met volle zeilen in de wind.
Ik moet er zelf ook nog wat aan wennen.

En toch ben ik er blij mee. Blij dat ik mijn stem vind en dat ik kan uiten wat er in mij leeft. En ik merk dat mijn 'nee’s' leiden tot meer ruimte voor al mijn 'ja’s'. En dat maakt mijn leven een heel stuk leuker!

Zingend door mijn leven
De overgang is voor mij een tijd van opruimen. Een soort hormonale grote schoonmaak in het leven. Op mijn weg door de overgang heb ik dan ook veel oude emoties voorbij zien komen.

Een opeenstapeling van kleine en grote dingen, van mijn kindertijd tot nu. Ervaringen en emoties die ik in min of meer onverwerkte staat in een doosje had gestopt. Voor later...

Ik denk dat iedereen zo'n rugzakje draagt. De een wat groter dan de ander. Maar in die zakjes zit werkelijk van alles. Niet alleen maar onafgewerkte zaken, bewaarde tranen en verstopte boosheid. Ook ideeën waarvoor geen tijd was en niet geuite verlangens.

Zo verlangde ik er als kind naar te mogen zingen. Mijn twee zussen, blond en blauw, zongen de sterren van de hemel. Met kerst stonden zij in de kerk op het podium met 'stille nacht'.

Ik stond er ook, wat meer op de achtergrond, geluidloos te luisteren. Alleen bij het 'luid klokje', was ik de 'klingelingeling' met de triangel. Mijn stem had wat weg van een kraai en ik kon moeilijk toon houden, vandaar.

En nu, bij het opruimen van mijn rugzakje kwam dat verlangen er zo ineens uitpiepen. Het verlangen luidkeels te zingen en mijn eigen stem te horen. Zomaar, als uit het niets.

Ik heb eerst uit volle borst meegezongen met SkyRadio en toen de stoute schoenen aangetrokken en zangles genomen. Privéles bij een heel serieuze zangpedagoog. Elke les eerst stemoefeningen en dan een heuse aria!

Nadat ik over de drempel van mijn schaamte was gestapt, heb ik er intens van genoten. Het mooiste was de ontdekking dat ik met mijn zangles, meer heb gevonden dan alleen mijn stem.

Hoewel ik altijd al een prater ben geweest, vond ik het oprecht moeilijk om mijn gevoel te uiten en mijn kwetsbaarheid te laten zien. Op de een of andere manier heeft de zangles een brug geslagen en heb ik naast mijn mezzo-sopraan ook mijn gevoelsstem gevonden.

logo vuurvrouw

SaveSaveSaveSaveSaveSaveSaveSave