Hilversum artikel Over 5 weken is het zover. In de avond ga ik de 5 kilometer afleggen.
Het is voor mij altijd een feestje om aan de Cityrun deel te nemen. De hele entourage eromheen al word ik blij van. Mensen die je langs de kant aanmoedigen, een drumband, een muziekband en bekers water onderweg voor de dorst (die tijdens het rennen en nuttigen mijn neus ingaan, hihi). De run van 5 kilometer is allesbehalve saai.

In 2005 ben ik begonnen met intensief trainen: met Fitness wel te verstaan. Dat kwam niet uit de lucht vallen. Uit zelfbehoud ging ik naar de huisarts om mijn bloeddruk te meten, bloedtesten werden er ook afgenomen.

Met die beslissing ben ik nog altijd blij. We kwamen er toen achter dat mijn waarden te hoog waren en er echt wat moest gebeuren. Diezelfde dag schreef ik me in bij de sportschool en ik ging ervoor.

Het eerste toestel was de crosstrainer. Sterretjes zag ik tijdens de training, dus dan maar eerst wat rustiger opbouwen op de hometrainer. Ik had wilskracht. Er moest echt iets gebeuren.

Ik keek naar alle toestellen die er waren. De crosstrainer ging ik langzaamaan leuk vinden. De hardloopband? Geen denken aan! Er naar kijken alleen al, oh nee hoor mij niet gezien.

Ik trainde elke dag, zeven dagen in de week, zodra de meiden naar de basisschool gingen, ging ik naar de sportschool. Anderhalf uur trainen, 15 minuten grondoefeningen zaten erbij.

Bij thuiskomst gelijk naar bed met diverse kortsluitingen in mijn hoofd. Dat waren mijn eerste drie maanden trainen. Maar rust bij thuiskomst? Nee. Een tsunami was het, in mijn hoofd, mijn buik, mijn spieren. Trillende benen had ik tijdens het opwachten van de kinderen bij de school.

Het was echt heel heftig. In de avond ging ik dan ook nog gewoon naar het werk toe. Maar in de nacht sliep ik als een roos.

Het was het echter allemaal waard. Drie maanden later was ik tien kilo kwijt. En mijn waarden waren aanzienlijk gedaald. En de hardloopband? Voorzichtig klom ik erop en startte met lopen.

Het voelde goed. Ik zag me toen echt nog geen 5 kilometer buiten rennen. Toch deed ik het een half jaar later. Er moet nog veel gebeuren voordat ik over vijf weken aan de start sta, maar met deze geschiedenis in mijn achterhoofd heb ik de volste vertrouwen in. Wordt vervolgd.

Pin It